อวี๋หงฉิงถูกสายตาเย็นเยียบของอวิ๋นเฉินจ้องจนสะดุ้งไปทั้งตัว เธอถอยหลังอย่างลนลานหนึ่งก้าว ก่อนปฏิเสธโดยไม่รู้ตัวว่า “ฉัน… ฉันไม่ได้ทำ”
แต่ในใจเธอกลับรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
เมื่อครู่อวิ๋นเฉินไปไล่ตามฮวาอ้าว เธอก็คิดไม่ซื่อจริง ๆ ตั้งใจจะฉวยโอกาสจับฝูเสี่ยวไกวไว้ แล้วใช้มันข่มขู่อวิ๋นเฉินให้คืนไก่ของเธอ แถมยังคิดจะตบทรัพย์อีกก้อนด้วย
แต่การ์ดไอเทมของเธอใช้กับฝูเสี่ยวไกวไม่ได้ จับมันไม่ได้เลย
“ทำจริง! ฉันเห็นกับตาว่าเธอหยิบการ์ดไอเทมออกมา!” ฝูเสี่ยวไกวกล่าวหาอย่างขุ่นเคือง
“ฉันไม่ได้ทำ! ตอนนี้เธอก็ยังสบายดีไม่ใช่หรือไง!” อวี๋หงฉิงยังดื้อดึงปากแข็ง แก้ตัวไปน้ำขุ่น ๆ
“นั่นเพราะฉันเก่งต่างหาก! การ์ดพันธนาการระดับต่ำของเธอที่กากยิ่งกว่าเศษเหล็กนั่น ใช้กับสัตว์เลี้ยงวิญญาณระดับสูงอย่างฉันไม่ได้หรอก!” ฝูเสี่ยวไกวเชิดหัวน้อย ๆ อย่างลำพองใจ แล้วแฉเธอโดยไม่ไว้หน้า
อวี๋หงฉิง: “……”
คำโกหกถูกเปิดโปงต่อหน้าต่อตา เธออับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี กลืนน้ำลายอย่างประหม่า ก่อนมองอวิ๋นเฉินด้วยความกระวนกระวาย
อวิ๋นเฉินยังคงสีหน้าเรียบเฉย ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างกลับทำให้อวี๋หงฉิงสัมผัสได้ชัดเจนว่า ตอนนี้เธอไม่พอใจอย่างยิ่ง
“ฉัน… ฉันชดใช้เงินก็ได้! ค่าซ่อมคอกสัตว์ ฉันจะจ่ายเอง!” อวี๋หงฉิงคิดว่าตัวเองต้องพูดอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นจุดจบคงเลวร้ายแน่
“สายไปแล้ว เมื่อครู่เธอจ่ายแค่ 2 เหรียญทองก็พอ แต่ตอนนี้เงินแค่นั้นไม่พอแล้ว” อวิ๋นเฉินเสนอราคาใหม่ “5 เหรียญทอง แล้วก็แกะอีกหนึ่งตัว คราวนี้ฉันจะปล่อยเธอไป”