เมื่อวานเธอยุ่งอยู่กับการบุกเบิกที่ดินและเพาะปลูกในลานหน้า จึงไม่ได้สนใจลานหลังบ้าน
พอทำงานจนแทบหมดแรงเสร็จแล้วกลับไปดู ก็พบว่าไก่ทั้งสองตัวของเธอหายไปหมด
ตอนแรกเธอยังคิดว่าไก่คงซุกซน มุดลอดช่องรั้วผุพังออกไปหาแมลงกินเอง เพราะรั้วมีช่องโหว่มากเกินไปจริง ๆ แทบกักอะไรไว้ไม่ได้
แต่เธอเฝ้ารออยู่ตลอดทั้งวัน กลับไม่เห็นแม้แต่ขนไก่สักเส้น
เช้าวันนี้เธอร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว รีบออกมาตามหาทั่วบริเวณ ระหว่างทางก็บังเอิญเจอฮวาอ้าว จึงได้รู้ว่าไก่ของตัวเองถูก “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” ขโมยไป!
อวิ๋นเฉินเลิกคิ้ว น้ำเสียงราบเรียบจนชวนให้คนโมโห “อ้อ? คุณมีหลักฐานไหมว่าไก่ของคุณอยู่ที่นี่กับฉัน?”
อวี๋หงฉิงโมโหจนหน้าแดง เถียงกลับทันควัน “แล้วคุณมีหลักฐานไหมว่าไก่ของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่กับคุณ?”
อวิ๋นเฉิน: “?”
ให้ตายสิ คนคนนี้หัวไวไม่เบา! ถึงกับรู้จักตลบกลับมาเล่นงานเธอ
แต่แค่นี้ยังทำอะไรเธอไม่ได้หรอก
เธอหัวเราะเบา ๆ พลางกอดอก “ไร้สาระ ฉันต้องพิสูจน์ให้คุณดูด้วยเหตุผลอะไร? รู้จักกฎหมายพื้นฐานไหม? ใครกล่าวหา คนนั้นก็ต้องหาหลักฐาน”
อวี๋หงฉิงไม่คิดจะหาหลักฐาน ต่อให้คิดจะหาก็ไม่มีให้หาอยู่ดี
“ฉันไม่สน! ฉันรู้แค่ว่าคุณเป็นคนขโมย!” อวี๋หงฉิงเริ่มหาเรื่องไม่เลิก
รอยยิ้มบนใบหน้าอวิ๋นเฉินลึกขึ้น “อ้อ? แค่พูดลอย ๆ ก็พอแล้วใช่ไหม? ได้สิ งั้นฉันก็จะบอกว่าคุณขโมยแกะของฉันเหมือนกัน รีบเอาแกะของฉันคืนมา!”