อวิ๋นเฉินใช้นิ้วแตะหน้าจอเบา ๆ แล้วตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: 1
คะแนน 2,000 แต้มคือเงินต้นที่อวิ๋นเฉินกำหนดไว้สำหรับใช้เดิมพันในแต่ละรอบต่อจากนี้
เหล่ากงพูดถูก ตอนนี้เธอโด่งดังจนกลายเป็นตัวเต็งอันดับต้น ๆ ที่มีโอกาสคว้าแชมป์ไปแล้ว
ยุคที่ไม่มีใครคาดหวังอะไรจากเธอเหมือนช่วงแรก ๆ ลงทุนเล็กน้อยแต่ได้ผลตอบแทนสูง เพราะอัตราจ่ายสูงถึงหลายสิบเท่านั้นผ่านพ้นไปแล้ว
ดังนั้น ต่อไปอวิ๋นเฉินจึงตั้งใจจะลงเงินแค่ 2,000 แต้มต่อเกม เล่นสนุก ๆ หาเงินค่าขนมสักหน่อย
ถึงจะแพ้ เธอก็ไม่เสียดายเงิน 2,000 แต้ม
เธอตรวจดูยอดเงินในบัญชี
รอบนี้รวมเงินต้นกับกำไรแล้ว น่าจะได้เงินเข้ามากกว่าหกหมื่นแต้ม
แต่เพียงวินาทีถัดมา พอจ่ายค่ารักษาให้ราชินี เงินก็หายไปอีก 1,000 แต้ม
เงินนี่ใช้ไม่ค่อยทนจริง ๆ
พนักงานเห็นอวิ๋นเฉินจ่ายแต้มอย่างคล่องแคล่วไม่ลังเล ก็รู้ทันทีว่าเธอเป็นลูกค้ากระเป๋าหนัก จึงรีบเสนอขายอย่างกระตือรือร้น “คุณลูกค้าคะ ร้านขายยาของเราเพิ่งเปิดตัวบริการสมาชิกระดับสูงสุดค่ะ เพียงเติมเงิน 5,000 แต้มเพื่อสมัครสมาชิกระดับพรีเมียม ต่อไปเมื่อซื้อยารักษาหรือใช้บริการรักษาใด ๆ ที่ร้านของเรา ก็จะได้รับส่วนลด 20%!”
อวิ๋นเฉินฟังจบแล้วพยักหน้า “อืม ส่วนลดเยอะจริง ๆ”
พนักงานดีใจอยู่ในใจ “ถ้าอย่างนั้นคุณลูกค้า...”
อวิ๋นเฉินเอ่ยขัดเสียงเรียบ “แต่ฉันไม่จำเป็นต้องใช้”
ตอนนี้เธอมีการ์ดช่วยชีวิตระดับสูงสุดติดตัวอยู่หลายใบ ถ้ายังบาดเจ็บสาหัสได้อีก ก็ถือว่าเธอแพ้แล้ว
“...” รอยยิ้มของพนักงานแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป้าหมาย “ถ้าอย่างนั้น...เพื่อนของคุณลูกค้าต้องการไหมคะ?”