“เพียะ!”
เธอตบมีดกับส้อมลงบนโต๊ะ คิ้วเรียวขมวดตั้งชัน “แน่นอนว่าเจอ! พวกชาวบ้านไร้เหตุผลนั่นทำตัวประหลาดสุด ๆ! ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นหน้าพวกเขาด้วยซ้ำ แต่พอเข้าเกม เจ้าพวกจากดาวว่านอิ้นกับไอเซ่อหลี่ก็ทำตัวเหมือนหมาบ้า รวมหัวกันเล่นงานข้า! ถ้าข้าวิ่งหนีไม่ทัน ป่านนี้คงตายคาเกมไปแล้ว! พวกนั้นต้องมีปัญหาแน่! รอให้ข้าเติบโตจนแข็งแกร่งก่อนเถอะ ข้าจะสับพวกมันทีละคน!”
อวิ๋นเฉินฟังแล้ว แววตาค่อย ๆ เย็นเยียบลง
เรื่องนี้ร้ายแรงอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
เธอวนเวียนอยู่แต่ในเกมระดับยากสูงมาตลอด และในเกมระดับนั้น นอกจากครั้งที่เล่นเกมส่งผ้าเช็ดหน้าแล้วเคยเจอผู้เล่นจากดาวว่านอิ้นคนหนึ่ง ครั้งอื่น ๆ ล้วนเจอแต่ผู้เล่นฝีมือดีจากดาวระดับกลางถึงสูง
ผู้เล่นระดับนั้นให้ความสำคัญกับผลประโยชน์และพละกำลังมากกว่า ไม่ค่อยใช้วิธีสกปรกต่ำช้าอย่างการพุ่งเป้าเล่นงานคนทั้งเผ่าพันธุ์
เมื่อไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง ย่อมไม่รู้ว่าผู้เล่นจากโลกสีน้ำเงินกำลังเผชิญกับสถานการณ์ลำบากเพียงใด
อวิ๋นเฉินหยิบเครื่องสมองผลึกขึ้นมาอีกครั้ง เคาะหน้าจอแล้วตอบถานเยว่เฉียว:
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: เข้าใจแล้ว แจ้งสมาชิกกิลด์ก่อนว่าวันนี้อย่าเพิ่งเข้าเกม รอฟังข่าวจากฉัน ฉันจะหาทางจัดการเรื่องนี้เอง
อวิ๋นเฉินไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนใจบุญ
แต่ต้นเหตุของเรื่องนี้ หากว่ากันให้ถึงที่สุด ก็เป็นเพราะเธอกับหวงฝู่ซีโดดเด่นเกินไปจนจุดไฟให้ลุกโชนขึ้น