“หวุดหวิดไป! เกือบโดนผู้อำนวยการหอพิพิธภัณฑ์ดักจับได้คาบันไดแล้ว!”
“ชู่! เบาเสียงหน่อย! เมื่อกี้เขาเห็นพวกเราแล้ว ต้องไล่ตามมาทางนี้แน่ ๆ รีบหาที่ซ่อนเร็ว!”
อวิ๋นเฉินมองลงไปจากช่องว่าง
เป็นผู้เล่นจากเผ่าเย่เหมิงสองคน กำลังวิ่งหน้าตาตื่นมาทางนี้
อวิ๋นเฉิน “……”
ซวยจริง ดันมาเจอผู้อำนวยการหอพิพิธภัณฑ์อยู่ชั้นเดียวกันอีกแล้ว
การดักซุ่มรอจับผู้เล่นในบันไดหนีไฟเป็นความคิดที่ไม่เลวเลย
ผู้เล่นไม่ได้มีอุปกรณ์บินได้เหมือนเธอทุกคน คนส่วนใหญ่จะเปลี่ยนชั้นได้ก็ต้องใช้บันไดหรือลิฟต์
แม้จะมีบันไดหลายแห่ง แต่ถ้าโชคร้ายเดินไปเจอเข้าก็หนีไม่พ้น
ตำแหน่งที่เธออยู่ตอนนี้ไม่ปลอดภัยพอแล้ว
ถึงจะซ่อนมิดชิด แต่ถ้าผู้อำนวยการหอพิพิธภัณฑ์ค้นหาอย่างละเอียด ก็ยากจะรับประกันว่าเขาจะไม่เงยหน้ามองขึ้นมาสักครั้ง
ต้องเปลี่ยนที่
อวิ๋นเฉินตัดสินใจทันที ไถลลงจากยอดตู้เสื้อผ้าสูงใหญ่ราวกับจิ้งจก
เงาคนหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า ทำเอาผู้เล่นเผ่าเย่เหมิงสองคนที่กำลังหาที่ซ่อนอยู่แตกตื่นจนแทบช็อกตายคาที่
อวิ๋นเฉินไม่มีเวลาสนใจสายตาตื่นกลัวของพวกเขา พอลงถึงพื้นก็ไม่หยุดแม้แต่น้อย ออกวิ่งทันที
พอวิ่งผ่านโซนจัดแสดงโต๊ะอาหาร เธอก็เจออู๋หม่า
หมอนี่กำลังทำท่าวางมาดพูดคุยกับเอ็นพีซีที่สวมเครื่องแบบตำรวจสายตรวจ ดูท่าจะกำลังล้วงข้อมูล
เมื่อเห็นอวิ๋นเฉินพุ่งเข้ามาราวกับลมกรด อู๋หม่าก็ทิ้งตำรวจสายตรวจที่ยังพูดไม่หยุดไว้โดยไม่ลังเล แล้วหันหลังวิ่งตามเธอไป
อวิ๋นเฉินวิ่งไปหันกลับไปมองไป สีหน้าเอือมระอา “ตามฉันมาทำไม?”
อู๋หม่าไม่กระดากใจแม้แต่น้อย ตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “อยู่กับคุณปลอดภัยกว่า”