ผ่านไปราวสิบนาที ประตูก็ถูกผลักเปิด
เหล่ากงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าอ่อนระโหย ก่อนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ “ให้ตายเถอะ! โลกสีน้ำเงินของพวกคุณมีคนเยอะขนาดนั้นเลยหรือ ช่วงนี้มีหน้าใหม่จากโลกสีน้ำเงินเข้ามาเป็นกอง ร้านฉันมีคนพักจนเต็มหมดแล้ว!”
อวิ๋นเฉินจิบน้ำอย่างสงบนิ่ง “ก็พอสมควร มีแค่หลายพันล้านคนเอง”
“หลายพันล้าน?!” เหล่ากงเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง “พูดจริงหรือเปล่าเนี่ย?!”
อวิ๋นเฉินตอบ “จริงสิ ทำไม เยอะมากหรือ?”
“เยอะระเบิดเลยต่างหาก! บอกให้ก็ได้ ประชากรดาวฮ่วนเจียของเรารวมกันทั้งดาวยังไม่ถึงหนึ่งร้อยล้านคนเลย!”
“งั้นก็น้อยจริง ๆ” อวิ๋นเฉินเปลี่ยนเรื่อง “เข้าเรื่องกันเถอะ”
เธอยังต้องไปพบคนที่นัดไว้อีกฝั่ง
“ตอนนี้เธอดังจริง ๆ แล้ว” เหล่ากงพูดพลางกดเครื่องสมองผลึก มือไม้ขยับคล่องแคล่ว สีหน้าเปี่ยมความตื่นเต้น “คราวนี้มีคนไม่น้อยเดิมพันว่าเธอจะชนะ แต่แน่นอนว่า คนส่วนใหญ่ยังแทงซิลวาน”
เสียงติ๊งดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าแต้มเข้าบัญชีแล้ว
เธอตรวจดูยอดไปพลางพูดว่า “ดูท่าคุณจะชนะเดิมพันไปไม่น้อย”
“ไม่มาก ไม่มาก ก็แค่...” เหล่ากงชูสองนิ้ว สีหน้าลึกลับ
“สองแสน?”
เหล่ากงส่ายหัวอย่างได้ใจ “ไม่ใช่ สองล้าน”
“………………”
“เท่าไหร่นะ? พูดว่าเท่าไหร่?!”
คราวนี้ถึงตาอวิ๋นเฉินตกตะลึงบ้าง
เหล่ากงเห็นอวิ๋นเฉินแสดงท่าทีเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงหัวเราะจนตาหยีแทบหายไป “ฮ่า! ไม่ต้องอิจฉาพี่หรอก ฉันลงเดิมพันด้วยทรัพย์สินทั้งหมดที่มีเลยนะ นี่เป็นสิ่งที่ฉันสมควรได้!”