ข้อความถูกส่งไปนานแล้ว แต่อู๋หม่าก็ยังไม่มีปฏิกิริยา ไม่รู้ว่าเขารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ไม่กล้าตอบหรือเปล่า
พูดตามตรง อวิ๋นเฉินไม่ได้ผิดหวังกับคนสองหน้าอย่างอู๋หม่า ที่เมื่อครู่ยังนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะอย่างเป็นมิตร แต่พริบตาต่อมากลับเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงรวบรวมพันธมิตรทั่วทั้งดวงดาวมาวางแผนเล่นงานเธอ
เนื้อแท้ของมนุษย์ก็เห็นแก่ตัวอยู่แล้ว
เมื่อเผชิญกับสิ่งล่อใจที่จะหลุดพ้นจากกรงขังแห่งนี้ อู๋หม่าจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อช่วยตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่น่าเสียดายที่เขาเลือกวิธีผิด ทั้งยังไปหาเรื่องผิดคน
อวิ๋นเฉินเคยพูดไว้นานแล้วว่า สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือการถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือและถูกวางแผนเล่นงาน
อู๋หม่ากับพันธมิตรสิบกิลด์ของเขาเหยียบกับระเบิดในเขตต้องห้ามของเธอเข้าอย่างจัง
ในเมื่อคนพวกนี้ไม่รู้จักเจียมตัว ดึงดันจะเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเกมนี้ ก็ต้องรับผลจากการถูกเจ้ามือขูดรีดจนหมดตัว
อวิ๋นเฉินแค่นหัวเราะ ก่อนใช้นิ้วพิมพ์ข้อความอีกบรรทัด
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: ไหน ๆ ก็พูดแล้ว จะบอกให้รู้ด้วยว่า “อนาคตที่เธอเห็น” แม่นยำมากจริง ๆ รอให้พวกคนฉลาดแกมโกงอย่างพวกเธอตายกันหมด เมื่อถึงตอนนั้น ในเกมนี้ก็ไม่มีใครออกไปได้แน่นอน
กดส่ง
จากนั้นอวิ๋นเฉินก็เปิดรูปประจำตัวของอู๋หม่าโดยไม่ลังเล แล้วกด “ลบเพื่อน”
เมื่อตัดขาดทุกอย่างแล้ว อวิ๋นเฉินก็ปิดเครื่องสมองผลึกและเก็บลงกระเป๋า
……
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องสลัว
เครื่องสมองผลึกของอู๋หม่าวางนิ่งอยู่บนโต๊ะ แสงสีครามจากหน้าจอส่องใบหน้าซีดเผือดของเขา