เมื่อเห็นเครื่องหมายอัศเจรีย์เต็มหน้าจอ อวิ๋นเฉินแทบจะนึกภาพสีหน้าตื่นเต้นสุดขีดของหวงฝู่ซีที่อยู่อีกฟากหน้าจอออก
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: ก็แค่เรื่องพื้นฐาน ไม่จำเป็นต้องทำตัวไม่เท่สักหน่อย
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: จริงสิ กระหม่อมได้การ์ดปลดสถานะควบคุมระดับห้าดาวมาจากพวกสามัญชนกลุ่มนั้น เตรียมถวายแด่พระราชินี หวังว่าพระองค์จะทรงรับไว้
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
[พี่นี่แหละราชินี]: ท่านขุนเธอช่างเอาใจใส่ข้าเหลือเกิน!!!
[พี่นี่แหละราชินี]: ข้าซาบซึ้งจนไม่รู้จะให้รางวัลเจ้าอย่างไรดี! เอาอย่างนี้ ข้าเลี้ยงเอง ไปกินมื้อใหญ่ที่แพงที่สุดในเมืองกัน!
ดูเหมือนหวงฝู่ซีจะนึกได้ว่าอวิ๋นเฉินเพิ่งออกมาจากเกม จึงรีบพิมพ์เสริมอย่างใส่ใจ
[พี่นี่แหละราชินี]: พรุ่งนี้ค่อยไปกินกัน! วันนี้เธอนอนพักให้เต็มที่ก่อนนะ!
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: ได้
หลังตอบหวงฝู่ซีที่กำลังเลือดร้อนจนแทบพลุ่งพล่านแล้ว อวิ๋นเฉินก็เปิดหน้าต่างสนทนาของกงฉีจวิ้น
บรรยากาศทางนี้เห็นได้ชัดว่ากระวนกระวายกว่ามาก
[เหล่ากงหน้าเคาน์เตอร์]: โธ่ แม่เจ้าประคุณ! พี่สาวคนงามของผม!
[เหล่ากงหน้าเคาน์เตอร์]: ทำไมถึงฆ่าคนในเกมเรียบหมดเลยล่ะ?!!! ใจร้อนเกินไปแล้ว! นั่นเป็นพันธมิตรที่ก่อตั้งจากสิบกิลด์เชียวนะ! เธอด่าพวกเขาต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ก็เท่ากับเหยียบหน้าพวกเขาแล้วขยี้ซ้ำ! เธอตัวคนเดียว กำลังคนน้อย จะไปยื้อกับพวกเขาได้ยังไง!
ถึงตอนนี้กงฉีจวิ้นจะทำคะแนนจากอวิ๋นเฉินไม่ได้แล้ว แต่อย่างน้อยก็เคยร่ำรวยตามเธอมาหลายครั้ง