เกมไร้ขีดจำกัด: ฉันแกล้งเป็นหมูเพื่อกินเสือแล้วบ้าคลั่ง

ตอนที่ 41 มนุษย์หมาป่า 2

6 นาที· 1.5K คำ

กฎนี้ดูคล้ายเกมมนุษย์หมาป่าทั่วไปอยู่บ้าง แต่...

ผู้เล่น 12 คน ไม่ควรมีมนุษย์หมาป่า 4 คนหรือ? ทำไมที่นี่มีแค่ 3 คน?

3 ปะทะ 9

กลางคืนยังต้องไปถึงหน้าห้องอีกฝ่ายเพื่อ “ต่อสู้ประชิดตัว” ด้วยตัวเอง

แถมตอนกลางวันยังต้องปลอมตัวตนอีก

นี่มันเกมมนุษย์หมาป่าจริง ๆ หรือเกมเอาชีวิตรอดจากฝูงมนุษย์หมาป่ากันแน่?

เกมระดับยากนี่เป็นเกมระดับยากของฝ่ายมนุษย์หมาป่าชัด ๆ

ใครจับได้ไพ่มนุษย์หมาป่า นับว่าซวยสุด ๆ

สายตาของอวิ๋นเฉินหยุดอยู่ที่กรอบสีดำช่องสุดท้ายบนแผงกฎ

“ขออย่าให้เป็นมนุษย์หมาป่า... ขออย่าให้เป็นมนุษย์หมาป่า...”

พื้นที่เอาตัวรอดของมนุษย์หมาป่าแคบเกินไปจริง ๆ

เธอพึมพำเบา ๆ พลางยกนิ้วขึ้นแตะเบา ๆ

การ์ดพลิกกลับ

อักษรสีแดงฉานสองตัวปรากฏตรงหน้า—

[มนุษย์หมาป่า]

“………………”

ต้องเป็นเพราะเธอลืมตาผิดวิธีแน่ ๆ

อวิ๋นเฉินปิดตาพรึ่บ สูดหายใจลึก แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง

อักษรสีแดงฉานสองตัวยังคงประทับอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังเยาะเย้ยดวงซวยของเธอ

ดี ดีมาก

รู้ว่าเธอชอบท้าทายระดับยากใช่ไหม? ได้ เธอรับคำท้านี้!

ก็แค่ 3 สู้ 9 ไม่ใช่หรือ? เธอจะกลัวได้อย่างไร?

เธออ่านคำอธิบายเพิ่มเติมของกฎต่อ

วิธีที่มนุษย์หมาป่าใช้ทำเครื่องหมายเป้าหมาย:

ยกเว้นคืนแรก หลังจากมนุษย์หมาป่าหารือกันจนได้เป้าหมายแล้ว ให้หนึ่งในนั้นทำท่า “ปาดคอ” ใส่เป้าหมายระหว่างทำงานตอนกลางวัน ถือว่าทำเครื่องหมายสำเร็จ กลางคืนจึงจะไปกำจัดเป้าหมายนั้นได้ (โปรดระวัง อย่าให้คนดีจับได้!)

ระบบยังไม่แจ้งให้มนุษย์หมาป่าเริ่มปฏิบัติการ ดูท่าผู้เล่นคนอื่นยังย่อยกฎกันอยู่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป