“ได้ ตามที่เธอว่า” นั่วถีซาหยาตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
อย่างไรเธอก็ไม่ถนัดเรื่องนี้อยู่แล้ว ในเมื่อมีคนที่ดูเหมือนกุนซืออยู่ด้วย ก็ทำตามที่เขาว่าก็แล้วกัน
ตี๋ซิวซือยังมีข้อสงสัย “เราสองคนกัดกันเอง แล้วเธอล่ะ ยัยตัวเล็ก?”
“ฉันจะแกล้งทำเป็นชาวบ้าน ปะปนอยู่ในกลุ่ม คอยดูสถานการณ์แล้วช่วยเทคะแนนให้พวกคุณ หรือไม่ก็…โหวตให้พวกคุณออก”
“ตัดขาดความเกี่ยวข้อง แล้วค่อยแทงข้างหลังจากตำแหน่งผู้เล่นเงียบ ๆ” ตี๋ซิวซือเข้าใจขึ้นมาทันที เขายื่นมือไปตบศีรษะอวิ๋นเฉิน จนเกือบทำเธอจมดิน “ไม่เลวนี่ ยัยตัวเล็ก! สมองใช้การได้ดีทีเดียว! ขอแค่เธออดทนไปจนถึงรอบสุดท้าย พวกเราก็ชนะแล้ว!”
“...เอามือออกไป” อวิ๋นเฉินหน้าบึ้ง ปัดกรงเล็บของเขาทิ้ง
“อารมณ์ร้ายเหมือนกันนะ” ตี๋ซิวซือหัวเราะพลางชักมือกลับ
เมื่อวางแผนเสร็จ ทั้งสามก็เตรียมไปจัดการเป้าหมายของคืนนี้
หน้าห้องหมายเลข 11
“ฉันจัดการเอง เสร็จไวแน่นอน” ตี๋ซิวซือหมุนข้อมือ
แค่จับคนมัดไว้เอง เรื่องถนัดของเขาเลย
เขาผลักประตูเข้าไป ส่วนอวิ๋นเฉินกับนั่วถีซาหยารออยู่ข้างนอก
ไม่นานนักก็มีเสียงต่อสู้ดังโครมครามมาจากด้านใน
อวิ๋นเฉินชะโงกหน้าเข้าไปดู
เป็นผู้เล่นหญิงจากดาวเย่เหมิง
น่าเสียดายที่ดันมาเจอคนบ้าบิ่นอย่างตี๋ซิวซือ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ผลของการ์ดไอเทมถูกลดลงครึ่งหนึ่ง เธอจึงถูกมัดมือมัดเท้าโยนลงบนเตียงภายในเวลาไม่ถึงสองนาที
ตี๋ซิวซือตบมือปัดฝุ่นพลางเดินออกมา แล้วปิดประตู “เรียบร้อย กลับไปนอนกัน”