“ปัง!”
ทุกอย่างจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ
ตี๋ซิวซือพิงกำแพง มองศพสองร่างบนพื้น ก่อนอดปรบมือไม่ได้ “ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
เขาหันไปมองอวิ๋นเฉิน พลางพูดติดตลกว่า “ฆ่าจนเลือดขึ้นตาแล้วหรือไง? คงไม่คิดจะฆ่าฉันไปด้วยหรอกนะ?”
อวิ๋นเฉินเก็บปืน สีหน้าอารมณ์ดีขณะตอบว่า “ก็พอพิจารณาได้”
ตี๋ซิวซือว่า “ตอนฆ่าคน เธอโหดกว่าฉันตั้งเยอะ”
อวิ๋นเฉินเลิกคิ้ว “แน่ใจหรือ?”
เธอมองไม่ออกเลยว่าตี๋ซิวซือเป็นพวกอ่อนโยน
ตี๋ซิวซือถามต่ออย่างสงสัย “ว่าแต่ ทำไมเธอต้องฆ่าชวนเฟยจิงให้ได้ แถมยังรีบร้อนขนาดนั้นด้วย? ดูเหมือนกลัวใครจะแย่งไปเลย”
อวิ๋นเฉินย้อนถาม “นายไม่ได้คิดจะแย่งหรือไง?”
ที่เธอรีบลงมือก็เพราะต้องการชิง “มรดก” ชิ้นนี้ให้ได้ก่อนตี๋ซิวซือ
“ฉันจะแย่งไปทำไม…”
ตี๋ซิวซือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายในคำพูดของอวิ๋นเฉิน แล้วส่งเสียง “ชิ” ด้วยสีหน้ารังเกียจ
“ฉันไม่เอาของของมันหรอก อัปมงคลจะตาย”
เขาก็มีหลักการของตัวเอง ไม่ใช่ขยะอะไรก็จะยัดใส่กระเป๋าไปหมด
“เรื่องมากจริง” อวิ๋นเฉินกลอกตาใส่เขา
ของดี ๆ เธอไม่เคยรังเกียจอยู่แล้ว
อวิ๋นเฉินจัดเสื้อผ้า เตรียมลงไปชั้นล่าง แต่แล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงย่อตัวลงอีกครั้งแล้วค้นตามร่างของชวนเฟยจิง
ตี๋ซิวซือตกใจ “เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ? ตายไปแล้วก็ยังลวนลามศพอีกหรือไง?!”
รสนิยมของคนคนนี้หนักหนาเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
อวิ๋นเฉินไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ไม่นานก็ล้วงป้ายประจำตัวออกมาจากกระเป๋าด้านในของชวนเฟยจิง