ในกลุ่มแชต
[ตี๋ซิวซือ]: ได้ยินหรือยัง ได้ยินหรือยัง!
[ตี๋ซิวซือ]: เราเลือกคนที่หกของทีมได้หรือยังเนี่ย? เร็วเข้า เร็วเข้า ทีมเราจะแพ้พวกนั้นไม่ได้เด็ดขาด!
[ตี๋ซิวซือ]: เสี่ยวจู้! เธออยู่ไหน?! หลับอยู่หรือไงเนี่ย!!
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: ลองเรียกฉันว่าเสี่ยวจู้อีกทีสิ
[ตี๋ซิวซือ]: ไม่เรียกก็ไม่เรียก แล้วเธอก็บอกชื่อจริงมาสิ
[ตี๋ซิวซือ]: เดี๋ยวนะ ข้างบนมีคนเรียกเธอว่าพี่ฮวาหรง เธอชื่อฮวาหรงเหรอ?
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: ในทีม พวกนายเรียกฉันว่า “หัวหน้าทีม” ให้เหมือนกันก็พอ
อวิ๋นเฉินไม่ได้ยอมรับว่าใช่ และก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่ใช่
เธอคิดมาตลอดว่าชื่อก็เป็นแค่คำเรียก จะชื่อจริงว่าอวิ๋นเฉิน หรือชื่อปลอมว่าฮวาหรง ก็ไม่ได้สำคัญสักนิด
[ตี๋ซิวซือ]: หา? หัวหน้าทีม?! ใครตัดสินว่าเธอเป็นหัวหน้าทีมกัน?
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: ทำไม? นายมีความเห็นเหรอ อยากแย่งตำแหน่งกับฉันหรือไง?
พูดกันตามตรง ในทีมที่มีแต่พวกประหลาดกลุ่มนี้ ยังมีใครเหมาะจะนั่งตำแหน่งหัวหน้าทีมมากกว่าเธออีกหรือ?
[ขอให้สอบปลายภาคทำได้เกินคาด]: สวัสดีค่ะ หัวหน้าทีม!
[ฮวาเจิ้งหาว]: หัวหน้าทีม
[พี่นี่แหละราชินี]: ไร้สาระ! ฝ่าบาททรงวางแผนรอบคอบ ย่อมเหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้าทีมอย่างไม่มีข้อกังขา! ใครกล้าไม่เห็นด้วย ข้าจะฟันมันก่อนเลย!
ยอดฝีมืออันดับสี่ที่ถูกทุกคนกันออกจากกลุ่มรู้สึกอัดอั้นใจมาก
[ตี๋ซิวซือ]: ……ฉันก็แค่พูดไปงั้นเอง! ไม่ได้คิดจะชิงอำนาจแย่งตำแหน่งสักหน่อย แค่รำพึงนิดเดียวไม่ได้หรือไง! สมัยนี้เป็นสมาชิกทีมแล้วไม่มีสิทธิมีเสียงเลยหรือไง!