[ตี๋ซิวซือ]: บ้าจริง! พวกแกจับกลุ่มกันกีดกันฉันชัด ๆ! ทีมเฮงซวยนี่ฉันทนอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว!
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: ตอนนี้ออกจากทีมก็ยังทันนะ
[ตี๋ซิวซือ]: อยากไล่ฉันไปเหรอ? ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันยอมให้พวกแกสมใจหรอก! ต่อให้ต้องตาย ฉันก็จะตายไปพร้อมกับพวกแก!
[พี่นี่แหละราชินี]: ถุย ๆ ๆ! กลางวันแสก ๆ พูดอะไรเป็นลางแบบนี้? ใครจะไปตายพร้อมนายกัน?
[ฮวาเจิ้งหาว]: อยากตายก็ไปตายคนเดียว อย่าลากพวกเราไปด้วย
[ขอให้สอบปลายภาคทำได้เกินคาด]: ไม่เป็นไรหรอก! มีหัวหน้าทีมนำพวกเราอยู่ พวกเราต้องชนะไปเรื่อย ๆ แน่นอน! ไม่มีใครตายทั้งนั้น!
[เมล็ดข้าวกลางทะเลกว้าง]: ใช่! ไม่มีใครตาย!
อวิ๋นเฉินมองคำขวัญที่เรียงเต็มหน้าจอ มุมปากกระตุกน้อย ๆ “……”
ทำไมบรรยากาศถึงประหลาดจนชวนให้นึกถึงองค์กรขายตรงขึ้นมาได้?
ช่างเถอะ ไม่สนใจพวกตัวป่วนกลุ่มนี้แล้ว
[ขอให้สอบปลายภาคทำได้เกินคาด]: ว่าแต่ศึกดาวเคราะห์สำคัญขนาดนี้ ก่อนแข่งพวกเราไม่ควรประชุมวางแผนกันหน่อยเหรอ?
[ตี๋ซิวซือ]: จะประชุมอะไร? จัดการพวกอ่อนหัดนั่นต้องประชุมด้วยเหรอ? ลุยตรง ๆ ก็จบแล้ว
อวิ๋นเฉินเมินคำพูดหุนหันของตี๋ซิวซือ ส่วนข้อเสนอของหมิ่นอิ่งซินกลับฟังดูมีประโยชน์ไม่น้อย
คุยกันผ่านข้อความออนไลน์ อย่างไรก็มีระยะห่าง ยากจะประสานงานจนเข้าใจกันได้โดยไม่ต้องพูด
ในเมื่อยังมีเวลา เรียกทุกคนออกมาเจอหน้ากันสักครั้ง ย่อมช่วยขจัดความห่างเหินได้เร็วที่สุด เป็นประโยชน์ต่อการร่วมรบเป็นกลุ่มอย่างหนักหน่วงในภายหน้า ไม่มีข้อเสียเลย