ตอนนี้พนักงานยังมาไม่ถึง อวิ๋นเฉินจึงไม่รีบร้อน เดินไปนั่งรอบนโซฟา
ราวหนึ่งนาทีต่อมา ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอกประตู
จากนั้นเสียงพึมพำด้วยความสงสัยของพนักงานก็ดังขึ้น “แปลกจัง ทำไมประตูถึงล็อกจากข้างในล่ะ?”
อวิ๋นเฉินจึงลุกขึ้นเดินไปกดปุ่มเปิดประตู ปล่อยให้พนักงานด้านนอกเข้ามา
อาศัยจังหวะที่ประตูเปิดแง้ม เธอรีบชะโงกมองออกไปที่ทางเดิน
ว่างเปล่า ไม่มีเงาของตี๋ซิวซือให้เห็น
ไปแล้วจริง ๆ เหรอ?
พนักงานเห็นท่าทางชะเง้อชะแง้ของอวิ๋นเฉิน ก็ยิ้มอย่างเข้าอกเข้าใจทันที «ลูกค้ากำลังหลบใครอยู่หรือครับ?»
เขาเห็นลูกค้าที่เพิ่งประมูลสมบัติล้ำค่าได้แล้วทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เพราะกลัวถูกขโมยหรือปล้นมามากแล้ว
อวิ๋นเฉินปิดประตู พอได้ยินเช่นนั้นก็ถามต่ออย่างไม่คิดอะไร «เมื่อกี้ตอนคุณเดินมา เห็นตี๋ซิวซือหรือเปล่า?»
เธอคิดว่าในเมืองนี้คงไม่มีใครไม่รู้จักตี๋ซิวซือ
พนักงานพยักหน้าตอบตามจริง «เห็นครับ อยู่ตรงหัวมุมทางเดิน»
นั่นไง ยังไม่ไปจริงด้วย แอบอยู่ในมุมอับสายตา คิดจะดักเธอสินะ
อวิ๋นเฉินคร้านจะคิดถึงเขา จึงจ่าย 85,000 แต้ม แล้วเก็บ[ดาวเหนือชั้น・กำแพงทองแดงป้อมปราการเหล็ก]เข้าแพ็กการ์ดระบบ
ธุรกรรมยังไม่จบ
หลังตรวจสอบตัวตนของอวิ๋นเฉินแล้ว พนักงานก็จ่ายผลตอบแทนจากบัตรฝากประมูลให้เธอจนครบ
จ่ายออกไป 85,000 แต้ม ได้คืนมา 18,400 แต้ม การซื้อขายจึงสิ้นสุดลง
อวิ๋นเฉินเก็บเครื่องสมองผลึกแล้วหันเดินตรงไปยังหน้าต่างที่เปิดแง้มอยู่ ใช้สองมือดันบานหน้าต่างออกจนสุด