เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นระงม ทุกคนต่างพูดถึง “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา
ส่วนเจ้าตัวซึ่งเป็นศูนย์กลางของบทสนทนาในตอนนี้—ลุงอวิ๋นเฉิน—กำลังก้มหน้าเดินเงียบ ๆ ฝ่าฝูงชนไป ไม่ทิ้งชื่อเสียงไว้เบื้องหลัง
ใช่แล้ว ๆ เป็นฉันเองนี่แหละ
เธอเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา แล้วกวาดตามองกระดานจัดอันดับ
| อันดับ | ไอดีผู้เล่น | ดาวเคราะห์ | จำนวนครั้งที่ผ่านด่าน (สูงสุด) | จำนวนการ์ดเทพเจ้า |
| 1 | นั่วถีซาหยา | อ้าวรุ่ยทีคัง | 38 | 202 |
| 2 | ซิลวาน | อ้าวรุ่ยทีคัง | 35 | 197 |
| 3 | หวนเสวี่ยหลิง | วิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความเงียบ | 31 | 180 |
| 4 | ตี๋ซิวซือ | คาเอ๋อหลัว | 30 | 179 |
| … | … | … | … | … |
| 20 | จ้านเสีย | เจ๋อเอิน | 2 | 88 |
| 21 | คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง | โลกสีน้ำเงิน | 1 | 57 |
ไม่รู้ว่าผู้เล่นยี่สิบอันดับแรกตอนนี้เหลือโควตาความพ่ายแพ้กันคนละกี่ครั้ง แต่ที่แน่ ๆ ตี๋ซิวซือต้องเสียไปอีกหนึ่งครั้งแล้ว
……
โรงแรม
ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับไม่มีเหล่ากง มีเพียงหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่ง
อวิ๋นเฉินเดินเข้าไป หนุ่มพนักงานต้อนรับก็ทักทายอย่างกระตือรือร้นว่า “สวัสดีครับ มาพักที่โรงแรมหรือครับ?”
“ฉันมาหากงฉีจวิ้น”
“อ๋อ มาหาเหล่ากงนี่เอง” หนุ่มพนักงานต้อนรับเข้าใจทันที “เขาเลิกงานแล้วครับ ตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องพักพนักงาน”
ขณะนั้นเอง ชาวโลกสีน้ำเงินคนหนึ่งซึ่งกำลังเช็กอินอยู่ข้าง ๆ ก็หันมามอง เมื่อได้ยินบทสนทนา สายตาของเขากวาดมองอวิ๋นเฉิน (ลุงวัยกลางคน) อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแฝงความนัย