“ไม่เป็นไร แต้มแค่นี้เอง” อวิ๋นเฉินกดเจ้าค้างคาวขนฟูที่กำลังโมโหไว้ ก่อนจ่ายไปอย่างไม่ลังเล 3,800 แต้ม
ที่จริงเธอเข้าใจได้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงเริ่มคิดเงิน คราวก่อนที่มา ร้านอาหารยังไม่รู้ว่าฝูเสี่ยวไกวกินจุแค่ไหน เลยใจดีเลี้ยงฟรี
แต่พอมันมาอยู่กับตี๋ซิวซือ ทั้งคู่กินกันราวกับหมูหิวโซกลับชาติมาเกิด คราวนี้ถ้าร้านยังไม่คิดเงิน คงได้ขาดทุนแน่
หมิ่นอิ่งซินกับลี่ซาที่เดินตามหลังมองอวิ๋นเฉินรูดแต้มเกือบสี่พันออกไปโดยไม่กะพริบตา ดวงตาพลันเป็นประกาย ในใจร้องชื่นชมว่า หัวหน้าทีมจ่ายเงินให้ทุกคนอย่างใจกว้าง เท่ชะมัด!
หลังจ่ายเงิน ทั้งสามคนกับค้างคาวอีกหนึ่งตัวก็ขึ้นไปยังห้องส่วนตัวชั้นสอง
พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นตี๋ซิวซือกำลังตั้งอกตั้งใจสั่งอาหารอยู่หน้าเครื่องสั่งอาหารโฮโลแกรม
ห้องส่วนตัวมีบริการส่งอาหารโดยเฉพาะ ผู้เล่นไม่ต้องยกจานไปหยิบเองที่โถงใหญ่
เพียงสั่งอาหารบนแผงควบคุม ห้องครัวก็จะส่งอาหารผ่านสายพานมาวางบนโต๊ะในห้องโดยตรง
ตอนนี้ตี๋ซิวซือกำลังจ้องเมนูอาหารจากโลกสีน้ำเงินตาเป็นประกาย นิ้วจิ้มหน้าจอแสงไม่หยุดปากก็พึมพำว่า “อันนี้ดูไม่เลวเลย อันนั้นก็น่าจะอร่อยเหมือนกัน...”
เขาจมอยู่กับความสุขในการสั่งอาหารจนไม่ทันสนใจว่ามีคนเข้ามาในห้องแล้ว
หมิ่นอิ่งซินชะโงกมองรายการอาหารที่สั่งไว้ยาวเหยียดจนแทบเลื่อนลงไปไม่ถึงท้าย แล้วอดถามไม่ได้ว่า “...สั่งเยอะขนาดนี้ กินหมดเหรอ?”
แค่จำนวนอาหารที่เธอกวาดตามองเมื่อครู่ก็เกินพอสำหรับคนหกคนแล้ว ต่อให้เปลี่ยนเป็นชายฉกรรจ์สิบคนก็ยังกินไม่ไหว