รัตติกาลมาเยือน
สองทุ่ม
[มนุษย์หมาป่า โปรดดำเนินการ]
มนุษย์หมาป่าไม่ดำเนินการ
[ชาวบ้านชั่ว โปรดดำเนินการ]
เยว่จู่ออกจากห้อง มุ่งตรงไปยังห้องหมายเลข 8
……
“กัง—กัง—กัง—”
ฟ้าสางแล้ว
อวิ๋นเฉินเดินออกจากห้องอย่างกระปรี้กระเปร่า
ผู้เล่นทุกคนมารวมตัวกันอยู่ในลาน บรรยากาศชวนให้รู้สึกแปลก ๆ
“เป็นยังไงบ้าง ๆ ใครชนะ?” ตี๋ซิวซือถาม
นั่วถีซาหยาตอบเสียงเย็นชา “รอฟังผลเดี๋ยวก็รู้เองไม่ใช่หรือ”
กรรมการยืนอยู่หน้าโต๊ะกลม ประกาศผลอย่างสบายอารมณ์
“สวัสดีตอนเช้า ผู้เล่นทุกท่าน”
“เมื่อคืนผู้เล่นหมายเลข 8 ถูกโจมตี ตามกติกาของเกม เกมจึงสิ้นสุดลง”
ทั้งสนามเงียบกริบ
กรรมการประกาศต่อ “ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นทั้งสามจากฝ่ายมนุษย์หมาป่า นั่วถีซาหยา ตี๋ซิวซือ และคนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง ที่คว้าชัยชนะไปได้”
สิ้นเสียงประกาศ สายตาของทุกคนก็หันขวับไปจับจ้องอวิ๋นเฉินพร้อมกัน
ตี๋ซิวซือยังไม่ทันได้ดีใจ พอได้ยินคำพูดของกรรมการก็ชะงัก ก่อนจะมองอวิ๋นเฉินด้วยสีหน้าตกตะลึง แล้วโพล่งออกมา “เธอคือ—”
ยังพูดไม่ทันจบ แสงสีขาวก็วาบขึ้น
ผู้เล่นทั้ง 12 คนถูกดีดออกจากเกมในพริบตา
……
ห้วงอวกาศสีขาวโพลน
[ยินดีกับผู้เล่น “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” ที่ผ่านเกมมนุษย์หมาป่า (ระดับยาก) และนำฝ่ายมนุษย์หมาป่าคว้าชัยชนะ! รางวัล: หีบสมบัติขั้นเทพ x1, คะแนน x3000]
หีบสมบัติขั้นเทพ!
ในที่สุดก็ได้เห็นแล้ว!
[ตรวจพบว่าผู้เล่นทำผลงานได้ยอดเยี่ยมในเกม ใจเย็นยามเผชิญวิกฤต และใช้กติกาได้อย่างชาญฉลาด จึงบรรลุความสำเร็จ: [มือมืดผู้เงียบงัน]]