“หนวกหูชะมัด ตกลงเสียงบ้าอะไรนั่นกันแน่!”
พวกเขาวิ่งตามเสียงนั้นไปเกือบครึ่งเขตสวนสนุก แต่ทุกครั้งที่ใกล้จะตามทัน เสียงก็เบาลงหรือย้ายตำแหน่งไปเสียก่อน ราวกับกำลังจูงพวกเขาวิ่งเล่น
“คงเป็นตัวแปรก่อกวนแบบสุ่มที่ระบบตั้งไว้ ไม่ต้องสนใจหรอก”
ไม่นานนัก ผู้เล่นทั้งสิบคนก็กลับมารวมตัวกันที่หน้าคลังสินค้าอีกครั้ง
ทว่าทุกคนกลับมือเปล่า
“ว่าไง พวกคุณหาเครื่องชาร์จไม่เจอกันเลยเหรอ?” อวิ๋นเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย
ตอนนี้ความจริงยังขาดเพียงจิ๊กซอว์ชิ้นเดียว นั่นคือ “จุดประสงค์” ของผู้ตาย
และเบาะแสเกี่ยวกับ “คำท้า” นั้น มีโอกาสสูงว่าจะซ่อนอยู่ในโทรศัพท์ที่ปิดเครื่องอยู่
“ค้นอาคารไปตั้งหลายหลังแล้ว ไม่เห็นเครื่องชาร์จเลย”
ดูท่าคงมีคนจงใจซ่อนมันไว้
ด่านระดับยากจะเพิ่มความยากของการตามหาสิ่งของโดยเจตนาก็ไม่แปลก
ในเมื่อหวังพึ่งคนกลุ่มนี้ไม่ได้ เธอก็คงต้องไปหาเอง
สมกับคำโบราณที่ว่า พึ่งคนอื่นไม่สู้พึ่งตัวเอง
อวิ๋นเฉินถอนหายใจในใจ
เธอรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองเหมือนทำงานสาย “ตามหาของ” จนถอนตัวไม่ขึ้น—ด่านก่อนต้องหาชิ้นส่วนสีและห่วงโลหะ ตอนนี้ยังต้องตามหาเครื่องชาร์จโทรศัพท์เล็ก ๆ ในเขตสวนสนุกอันกว้างใหญ่แห่งนี้อีก
แค่โรงงานกับอาคารหอพักก็มีตั้งเจ็ดแปดหลังแล้ว ให้คนคนเดียวค้นหาคงช้าเกินไป อวิ๋นเฉินจึงสร้างร่างแยกออกมาสิบร่าง แล้วลากฝูเสี่ยวไกวที่เพิ่งจัดการ “การโจมตีด้วยเสียงรบกวน” เสร็จมาร่วมทีมค้นหาด้วย
ระหว่างที่ร่างแยกทั้งหลายกำลังตระเวนไปตามชั้นต่าง ๆ อวิ๋นเฉินก็ได้ยินเสียงประกาศ