หลังจากปล่อยคำถามไร้สาระออกไปติด ๆ กันหลายข้อ ในที่สุดก็มีเสียง “ติ๊ง——” ใสดังก้องกลางอากาศ
[ประกาศระบบ]: แจ้งเตือน จำนวนคำถามทั้งหมด 30 ครั้งถูกใช้หมดแล้ว นับจากนี้ ผู้เล่นทุกคนห้ามถามคำถามใด ๆ กับเอ็นพีซีอีก
ในช่วงครึ่งนาทีที่พวกเขาผลาญจำนวนคำถามอย่างบ้าคลั่ง ลั่วอิงเหออัน อู๋ตงเส้า และคนอื่น ๆ ถึงกับเกร็งกล้ามเนื้อ เตรียมพร้อมรับมือหากอวิ๋นเฉินขัดขวาง
ทว่า...การปะทะดุเดือดอย่างที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
ตลอดเหตุการณ์ อวิ๋นเฉินยืนอยู่ที่เดิมอย่างเกียจคร้าน มือยังคงหมุนสายชาร์จสีดำที่เพิ่งหาเจออย่างสบายอารมณ์
เธอไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ราวกับกำลังชมลิงเล่นละคร เฝ้าดูเฟิงกวานไฉแสดงการแสดงชวนลดสติปัญญาที่ผลาญจำนวนคำถามอย่างบ้าคลั่งจนจบ
แน่นอนว่าเธอไม่ใส่ใจ
เพราะเธอไม่จำเป็นต้องถามอะไรอีกแล้ว
จิ๊กซอว์เบาะแสเหลือเพียงชิ้นสุดท้าย ขอแค่เสียบสายชาร์จในมือ เปิดโทรศัพท์ของผู้ตาย เธอก็ไปหากรรมการเพื่อเปิดเผยความจริงได้ทันที
เธอแค่รู้สึกว่ากระบวนการคิดของคนพวกนี้เหลือเชื่อจริง ๆ
“ไม่ใช่สิ พวกคุณคิดจะทำอะไรกันแน่?”
อวิ๋นเฉินหยุดหมุนสายชาร์จ สีหน้าพูดยาก “เพื่อไม่ให้ฉันผ่านด่าน ก็เลยใช้จำนวนคำถามทั้งหมดให้หมดไปเลยงั้นเหรอ? ได้ ฉันไม่ถาม แล้วพวกคุณล่ะ? ไม่คิดจะไขคดีนี้แล้วหรือไง?”
วิธีเล่นแบบฆ่าศัตรูหนึ่งพัน ตนเองเสียแปดร้อย แถมเป็นการฆ่าตัวตายแบบนี้ อวิ๋นเฉินไม่เข้าใจจริง ๆ