ทั้งบริเวณเงียบกริบ
อวิ๋นเฉินเชิดคางขึ้น “หลอดไฟที่ยังสมบูรณ์จัดเป็นขยะอันตรายจริง แต่เจ้าสิ่งนี้แตกละเอียดไปแล้ว สำหรับคนเก็บกวาด สิ่งสำคัญอันดับแรกของมันคือ—อาวุธสังหาร”
“เศษแก้วบาดคนได้ง่าย จัดเป็นขยะมีคม วิธีที่ถูกต้องคือหากระดาษมาห่อหลาย ๆ ชั้น ใช้เทปพันให้แน่น ถ้ามีป้ายก็ทำเครื่องหมายให้ชัดเจน แล้วค่อยทิ้งเป็น ‘ขยะอื่น ๆ’”
ทุกคนพลันเข้าใจขึ้นมา
แฮร์รี่เกาหัวที่มีขนปกคลุม “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง...”
ฟิลเองก็หมดท่าทีวางอำนาจเมื่อครู่ เขาเบือนหน้าไปอีกทางแล้วส่งเสียงฮึดฮัด
อวิ๋นเฉินขอยืมหนังสือพิมพ์เก่าจากป้าข้างบ้านมาสองสามแผ่น แล้วห่อเศษแก้วอย่างคล่องแคล่วก่อนจะโยนลงถังขยะ
“ยังมีข้อสงสัยอะไรอีกไหม?”
แฮร์รี่ส่ายหน้า ส่วนฟิลเงียบงัน
“ดีมาก” อวิ๋นเฉินพยักหน้า มุมปากยกเป็นรอยยิ้มแบบเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงาน “ทีนี้ก็ถึงตาฉันบ้างแล้ว”
เธอหยิบสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัวออกมา เปิดไปหน้าหนึ่ง
“คุณฟิล ค่าบำรุงส่วนกลางของไตรมาสนี้ยังไม่ได้จ่ายนะคะ”
ใบหน้าที่เดิมก็ขาวซีดของฟิลยิ่งซีดหนักกว่าเก่า สายตาหลุกหลิก “คือ... ช่วงนี้เงินไม่ค่อยคล่องน่ะ ทางธนาคารเลือดก็ขึ้นราคา... ขอผ่อนผันอีกสักสองสามวันได้ไหม?”
อวิ๋นเฉินปิดสมุด กอดอก “คุณฟิล นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่คุณมาบ่นว่าจน การดูแลเมืองเล็ก ๆ ต้องใช้เงิน ไฟถนนก็ต้องจ่ายค่าไฟ ทุกคนจ่ายตรงเวลา มีแต่คุณที่ทำตัวเป็นข้อยกเว้น? ถ้าไม่มีเงิน งั้นเอาโลงศพสั่งตัดในบ้านมาจำนำกับฉันไหมล่ะ?”