กรรมการเดินมาข้างกองไฟ มองไก่ย่างกับปลาย่างบนตะแกรง มุมปากกระตุกเล็กน้อย “...พวกคุณมาพักร้อนกันหรือไง?”
เซียวจินกับชางเฟิงซิวไม่กล้าพูดอะไร ส่วนอวิ๋นเฉินเงยหน้าขึ้นอย่างไร้เดียงสา “ไม่ได้เหรอคะ?”
กรรมการถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “...จะว่าไปก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้”
กฎไม่ได้ห้ามผู้เล่นกินอาหารจริง ๆ
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องไก่ย่างกับปลาย่างที่น้ำมันส่งเสียงฉ่าอยู่สองวินาที ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแผ่วเบา
“แต่—” กรรมการย่อตัวลงอย่างสง่างาม ยื่นมือเรียวยาวออกมา “ใครเห็นก็ต้องได้ส่วนแบ่ง เข้าใจกฎใช่ไหม?”
เขาถูกกลิ่นหอมนี้ล่อมานั่นเอง
สองคนที่ยืนทำโทษอยู่ถอนหายใจโล่งอก ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว
คำขอของกรรมการย่อมปฏิเสธไม่ได้
ดังนั้นทั้งสี่คนจึงแบ่งไก่หนึ่งตัวกับปลาหนึ่งตัวกินด้วยกัน
“อร่อย!”
เซียวจินกัดน่องไก่ไปคำหนึ่ง ดวงตาพลันเป็นประกาย ราวกับได้กินอาหารเลิศรสที่หาได้ยาก “เนื้อนี่อร่อยเกินไปแล้ว!”
ชางเฟิงซิวกอดปลาครึ่งตัวแทะจนปากมันเยิ้ม “ไม่คิดเลยว่าสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำแบบนี้จะมีรสชาติสดอร่อยขนาดนี้!”
แม้กรรมการจะกินอย่างสง่างาม แต่ความเร็วก็ไม่ช้าเลยสักนิด
เขาไม่ได้พูดอะไร ทว่าสีหน้าพึงพอใจนั้นบอกทุกอย่างแล้ว
แต่อวิ๋นเฉินกลับรู้สึกว่ารสชาติธรรมดา
รสอ่อนไปหน่อย แถมไม่มีเครื่องปรุงอะไรเลย ถ้ามียี่หร่ากับพริกป่นก็คงดี
น่าเสียดายที่มีของจำกัด ทำได้แค่กินแก้ขัดไปก่อน
ที่จริง คนที่ไม่ตั้งใจทำงานไม่ได้มีแค่กลุ่มนี้
ในเวลาเดียวกัน กลุ่มที่อยู่ในสวนผลไม้ก็กำลังแอบเด็ดผลไม้กินไปด้วย