“แต่เมื่อวานหมายเลข 7 กับหมายเลข 12 ไม่ได้อยู่ทีมเดียวกัน เพราะงั้นหมายเลข 3 ที่อยู่ทีมเดียวกับหมายเลข 7 ถึงน่าสงสัยมาก”
ชางเฟิงซิวที่โดนลูกหลงอย่างไร้ความผิด: ??? เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?
เขาแย้งว่า “แต่เมื่อวานคุณสลับทีมกับผม แล้วทำไมคนลงมือถึงไม่ใช่คุณล่ะ?”
นั่วถีซาหยามองเขาอย่างเรียบเฉย “ฉันเป็นคนทำหรือ? อีกอย่าง เมื่อคืนคุณแอบย่องกลับไปจับปลาในบ่อ พฤติกรรมน่าสงสัยมาก”
แรงกดดันอันหนักหน่วงพุ่งเข้าปะทะ ชางเฟิงซิวพลันรู้สึกราวกับมีอะไรติดคอจนพูดไม่ออกสักคำ
เขาหันไปมองอวิ๋นเฉิน หวังให้เธอช่วยพูดแทนสักประโยค
อวิ๋นเฉินก้มมองปลายเท้า แสร้งทำเป็นคนหูหนวกใบ้
แต่ในใจกลับพูดเงียบ ๆ ว่า เหนื่อยหน่อยนะ พี่ชาย
ชางเฟิงซิวหันไปมองกรรมการ
กรรมการเงยหน้ามองฟ้า แสร้งทำเป็นกำลังนับเมฆ
ชางเฟิงซิว: “……”
โลกนี้ไม่เหลือความรักแล้ว
“ถ้าไม่มีข้อสงสัยอื่น ก็ลงคะแนน” นั่วถีซาหยาตัดสินชี้ขาด
ผลโหวตเป็นไปตามคาด ไม่มีอะไรพลิกผัน
หมายเลข 3 ชางเฟิงซิว ได้ 5 คะแนนและถูกคัดออก เขางดออกเสียง
……
การประชุมตอนเช้าจบลง
กรรมการเก็บฆ้องทองแดง แล้วมองผู้เล่น 5 คนที่เหลือ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้เล่นบางคนสบายเกินไปจนลืมว่านี่เป็นเกมระดับยาก… ภารกิจงานเกษตรวันนี้จะเพิ่มระดับความยาก”
“ผู้เล่นที่เหลือ 5 คน ขึ้นไปปลูกต้นไม้บนเขาให้หมด ต้องปลูกให้ครบ 100 ต้น ไม่อย่างนั้นทุกคนจะเสียสิทธิ์ลงคะแนนในวันพรุ่งนี้”