ผู้เล่นหมายเลข 4 หมุนป้ายหมายเลขในมือพลางกล่าวเสียงเรียบว่า “ฉันเป็นคนดีจริง ๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าหมายเลข 5 ตรวจสอบฉันแล้วเขาจะเป็นผู้หยั่งรู้จริงเสียหน่อย อย่างไรเสีย มนุษย์หมาป่ามีแค่สามคน เขาแค่สุ่มบอกว่าใครเป็นคนดี โอกาสเดาถูกก็สูงแล้ว หากตี๋ซิวซือเป็นมนุษย์หมาป่า หมายเลข 5 ก็อาจเป็นแค่ชาวบ้านที่คอยปั่นป่วนก็ได้”
“แน่นอนว่าอีกความเป็นไปได้หนึ่งก็ใช่ว่าจะไม่มี—หมายเลข 9 กับหมายเลข 5 เป็นมนุษย์หมาป่าทั้งคู่ แล้วฉวยความขัดแย้งระหว่างพวกเขามาจงใจแสดงละครหมาป่ากัดหมาป่าให้พวกเราดู”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้เล่นหลายคนที่นั่งอยู่ต่างชะงักงัน
พวกเขาคิดว่าผู้เล่นหมายเลข 4 อยู่ฝ่ายซากุ่ย ไม่คิดเลยว่าเธอจะสงสัยแม้กระทั่งซากุ่ย
อวิ๋นเฉินฟังเงียบ ๆ พลางติดป้ายให้ผู้เล่นหมายเลข 4 ในใจว่า เคยเล่นเกมมนุษย์หมาป่ามาก่อน
ตรรกะชัดเจน ความคิดรอบคอบ กล้าตั้งข้อสงสัย
แต่ในมุมมองของหมายเลข 4 ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่างที่เธอตกหล่นไป—
หมายเลข 5 อาจเป็นแม่มด
แม่มดย่อมรู้ว่าเมื่อคืนใครถูกโจมตี หากคนที่ถูกโจมตีเป็นเธอเอง แล้วหมายเลข 5 ช่วยเธอไว้ หมายเลข 5 ก็ย่อมรู้ว่าเธอเป็นคนดี
ส่วนเธอคิดไม่ถึงจริง ๆ หรือจงใจไม่พูดเพื่อไม่ให้บทบาทพิเศษของตัวเองถูกเปิดโปง...
อวิ๋นเฉินยังไม่รู้ฝีมือของเธอดีพอ จึงยังตัดสินไม่ได้
แต่มีเรื่องหนึ่งที่แน่ใจได้ ผู้เล่นหมายเลข 4 ฉลาดมาก ปล่อยไว้ไม่ได้
เป้าหมายคืนนี้ เลือกเธอแล้วกัน
“หมายเลข 4! คิดแบบนี้ได้ยังไง?” ซากุ่ยแทบพูดไม่ออก “ที่ฉันยืนยันว่าเธอเป็นคนดี ก็เพราะฉันตรวจสอบเธอแล้ว! ถ้าฉันเป็นมนุษย์หมาป่า ฉันจะหาเรื่องเสี่ยงเปิดโปงตัวเองเพื่อยืนยันให้เธอทำไม? บอกไปตรง ๆ ว่าเธอเป็นมนุษย์หมาป่าก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง?”