ทั้งสองคนงุนงง จึงได้แต่มาหาหัวหน้าทีมเพื่อยืนยัน
อวิ๋นเฉินวางถ้วยชาลง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ก่อนพยักหน้า “อืม เรื่องจริง”
หมิ่นอิ่งซินกับลี่ซาหันมาสบตากันด้วยความตื่นตะลึง
สวรรค์! เป็นราชินีจริง ๆ ด้วย! ชั่วชีวิตนี้พวกเธอได้เห็นราชินีตัวเป็น ๆ แล้ว!
เมื่อหันกลับไปมองหวงฝู่ซีอีกครั้ง แววตาหยอกล้อของเด็กสาวทั้งสองก็เลือนหายไป เหลือเพียงความยำเกรงและเคารพนับถือ
อวิ๋นเฉินนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เก็บงำความดีความชอบไว้อย่างมิดชิด
ไม่กี่นาทีต่อมา ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้องส่วนตัว
ฮวาเจิ้งหาวเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้กลิ่นประหลาดซับซ้อนเข้มข้น กลิ่นที่ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
เขาชะงักฝีเท้า แล้วถอยออกไปโดยไม่รู้ตัว นึกว่าตัวเองเข้าห้องผิด
“โห วางท่าใหญ่โตเสียจริง ทั้งทีมมีห้าคน แต่ต้องรอคุณชายใหญ่อย่างนายคนเดียว”
เสียงชวนให้คนอยากต่อยดังมาจากในห้อง
ฮวาเจิ้งหาว “...”
ไม่ผิดแน่ เสียงกวนประสาทแบบนี้จะเป็นใครไปได้นอกจากตี๋ซิวซือ
ที่จริงก็โทษเขาที่มาช้าจนเกือบเป็นคนสุดท้ายไม่ได้ บ้านเช่าหลังใหม่ของเขากับพี่สาวอยู่เขตใต้สุด ส่วนร้านอาหารแห่งนี้อยู่เขตเหนือสุด
มาถึงที่นี่ได้ทันเวลาขนาดนี้ เขาก็วิ่งสุดชีวิตมาตลอดทางแล้ว
แต่ฮวาเจิ้งหาวขี้เกียจอธิบาย จึงเดินเข้าไปอย่างไม่สะทกสะท้าน
คนในห้องต่างก้มหน้าก้มตากินกัน ไม่มีใครสนใจเขา
มีเพียงอวิ๋นเฉินที่เชิดคางขึ้นเล็กน้อย “อยากกินอะไรก็สั่งเอง”
ทั้งที่โต๊ะอาหารตัวใหญ่ถูกจานนานาชนิดวางเบียดจนแทบไม่มีที่ให้วางมือแล้ว