ชั้นล่าง
อวิ๋นเฉินไม่ได้คิดจะพาทั้งกลุ่มขึ้นไปด้วย แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องเอิกเกริกขนาดนั้น
เธอเลือกคนที่แสดงเก่งมาสองสามคน ได้แก่ เสี่ยวเฉิง เสี่ยวอ้าย แฮร์รี่ แล้วก็คุณลุงซอมบี้
หลังจากจัดให้เหล่าผีและปีศาจที่เหลือเข้าพักในโรงแรมใกล้ ๆ แล้ว อวิ๋นเฉินก็เริ่มแปลงโฉมในห้องพักของโรงแรม
เธอเปลี่ยนตัวเองเป็นนักพรตหญิงผู้สวมชุดเต๋าสีพื้น ถือแส้ปัดฝุ่น ท่วงท่าสง่างามราวเซียน
ส่วนเสี่ยวเฉิง เสี่ยวอ้าย แฮร์รี่ และคุณลุงซอมบี้ ต่างสวมชุดยาวสีเทาอมเขียว ปลอมเป็น “ศิษย์” ที่ก้มหน้าก้มตาเชื่อฟัง ดูคล้ายผู้ติดตามของยอดฝีมือเร้นกายอยู่บ้าง
เมื่อได้เวลา ทั้งห้าคนก็ออกเดินทางไปยังจุดหมาย
เลขาฯ รออยู่ก่อนแล้ว พอเห็นคนกลุ่มนี้มีท่าทางไม่ธรรมดา ก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ “ขอถามว่าใช่ปรมาจารย์ชิงเสวียนหรือไม่ครับ?”
เสี่ยวอ้ายก้าวออกมาข้างหน้า ดูคล้ายเด็กเต๋าที่ปราดเปรียว แล้วตอบเสียงใสว่า “ใช่แล้ว ท่านนี้ก็คืออาจารย์ของพวกเรา ปรมาจารย์ชิงเสวียน”
“ยินดีต้อนรับครับท่านปรมาจารย์ ท่านประธานรออยู่สักพักแล้ว” เลขาฯ รีบค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม
อวิ๋นเฉินไพล่มือข้างหนึ่งไว้ด้านหลัง อีกข้างทำท่ามุทราที่ไม่มีใครดูออก แล้วพยักหน้าอย่างลึกลับ “นำทางไปเถอะ”
เมื่อเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว เลขาฯ ก็อดลอบพิจารณา “ยอดฝีมือ” เหล่านี้ไม่ได้
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า ทำไมคนพวกนี้ถึงแผ่ไอเย็นออกมา?
แล้วทำไมศิษย์หนุ่มหน้าตาหล่อคนนั้นถึงเอาแต่จ้องคอตนพลางน้ำลายไหล?
แน่นอนว่าอวิ๋นเฉินสังเกตเห็น เธอจึงเหยียบเท้าแฮร์รี่อย่างแนบเนียน