เสียงร้องไห้โวยวายดังลั่นพลันแว่วมาทันที—
“หัวหน้าทีมไอ! คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะ! คนที่ทำร้ายผมวันนั้นเป็นผู้เล่นจากโลกสีน้ำเงินจริง ๆ! ผมสาบาน!”
ชายผมแดงเพลิงชาวไอเซ่อหลี่คนหนึ่งกำลังนั่งโวยวายอยู่บนพื้น
เขาคือควงโม่ คนที่ถูกเธอปล้นแล้วยังซ้อมเสียอีกยกหนึ่ง
ตอนนี้เขาดูสะบักสะบอมไม่น้อย แขนพันผ้าพันแผลหนาเตอะ กอดขาชายคนหนึ่งในเครื่องแบบไว้แน่น ร้องไห้จนมูกน้ำตาไหลพราก
ชายที่ถูกเรียกว่า “หัวหน้าทีมไอ” ขมวดคิ้ว สีหน้าเบื่อหน่าย พยายามดึงขาออก แต่ไม่ว่าจะสะบัดอย่างไรก็หลุดจาก “เครื่องเกาะขา” ไม่ได้
เขาเป็นหัวหน้าหน่วยย่อยของหน่วยรักษาความสงบเมืองผู้เล่น รับผิดชอบความสงบเรียบร้อยภายในเมือง
ควงโม่บอกว่ามีคนทำร้ายเขา แต่คนของพวกเขาไม่เห็น อีกทั้งกล้องสอดส่องฟ้าก็ไม่ได้บันทึกภาพไว้ เรื่องนี้เขาจัดการไม่ได้
อวิ๋นเฉินวางแขนพาดขอบหน้าต่างรถ มองละครฉากนี้อย่างสนอกสนใจ
นี่จำเธอได้แล้วหรือ?
ได้ยินควงโม่ร้องทุกข์ต่อ “ผมดูถ่ายทอดสดแล้ว การ์ดไอเทมที่เธอใช้ในเกมเป็นของผม! เธอปลอมตัวเป็นคนเผ่าเดียวกับผม หลอกผมเข้าไปในตรอกแล้วปล้น!”
ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง
ในเกมเธอใช้ [หนึ่งดาว-ระเบิดผงคันคะเยอ] กับ [หนึ่งดาว-คาถาหินลอยมา] ที่แย่งมาจากเขาจริง ๆ
ในที่สุดหัวหน้าทีมไอก็ดึงขาออกมาได้ เขาพูดอย่างรำคาญใจว่า “ควงโม่ คำพูดแบบนี้นายพูดมาแปดร้อยรอบแล้ว การ์ดไอเทมไม่ใช่ของเฉพาะตัว แต่ละวันมีการ์ดแบบเดียวกันขายออกไปหลายพันใบทั่วเมือง หรือว่าทุกคนที่ใช้การ์ดนี้เป็นโจรปล้นชิงหมด?”
“ยิ่งไปกว่านั้น กล้องวงจรปิดวันนั้นก็ไม่ได้บันทึกภาพอะไรไว้เลย ไม่มีหลักฐาน หน่วยรักษาความสงบจะจับคนได้ยังไง? จะให้เชื่อแค่คำพูดนายหรือ?”
“แต่ว่า...” ควงโม่ยังอยากโต้แย้ง