อวิ๋นเฉินกวาดตาอ่านกติกาบนจอใหญ่จนจบอย่างรวดเร็ว ระหว่างที่คนอื่นยังครุ่นคิดกับกฎอยู่ เธอก็ก้มหน้าส่งข้อความหากงฉีจวิ้น แทงพนันว่าทีมของตนจะชนะ
คราวก่อนแทงพนันไปก็ไม่ได้กำไรและไม่ขาดทุน เท่ากับเสียแรงเปล่า คราวนี้เธอลงเดิมพัน 4,000 คะแนน รับรองว่าต้องชนะกลับมาได้ไม่น้อย
ทันทีที่ส่งข้อความเสร็จ วงแสงส่งตัวใต้เท้าก็สว่างขึ้น
แสงสีขาววาบ ทั้งสองทีมถูกส่งเข้าไปยังสนามเกมพร้อมกัน
เมื่อภาพตรงหน้ากลับมาชัดเจน ทุกคนก็พบว่าตนยืนอยู่ในพื้นที่แปลกตาแห่งหนึ่ง
พื้นดินดูคล้ายกระดานหมากรุกขนาดมหึมา ช่องสีขาวดำทอดยาวออกไปจนสุดสายตา
อาคารสูงต่ำตั้งเรียงรายอยู่โดยรอบ ผนังสีเทาขาว เส้นสายแข็งกระด้าง ราวกับแบบจำลองเมืองที่ถูกย่อส่วนให้เรียบง่าย
ทั้งสองฝ่ายแยกพื้นที่กันอย่างชัดเจน
ทีมของอวิ๋นเฉินถูกจัดให้อยู่ฝ่ายดำ ตอนนี้ทั้งหกคนยืนอยู่ใจกลางเขตของฝ่ายดำ
[ประกาศจากระบบ]: เกมจะเริ่มในอีก 10 นาที ขอให้ทั้งสองฝ่ายตกลงกำหนดตัวตนและส่งข้อมูลผ่านแผงควบคุมภายใน 10 นาที โปรดทราบ: เมื่อตัวตนได้รับการยืนยันแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้!
เสียงประกาศเพิ่งจบ ตี๋ซิวซือก็ยกมือโวยวายอย่างอดใจไม่ไหว “ฉันจะเป็น ‘ราชินี’!”
“ราชินีมีระยะโจมตีกว้างที่สุด แถมโจมตีใครก็ได้ ตำแหน่งนี้เห็นชัด ๆ ว่าถูกออกแบบมาเพื่อเป็นจุดเด่นให้ฉันโดยเฉพาะ!”
“ไม่ นายต้องเป็น ‘เบี้ย’” อวิ๋นเฉินปฏิเสธคำขอของเขาอย่างเด็ดขาด
ตี๋ซิวซือตะลึง ก่อนจะประท้วงทันที “ทำไม? ฉัน—”