ลี่ซาส่ายหน้าอย่างงุนงง
“เพราะทักษะต้นกำเนิดของคุณ”
“ทักษะต้นกำเนิดของฉัน... โล่แห่งปฐพีเหรอ?”
“ใช่ ฉันเดาว่าทักษะนี้ของคุณไม่ได้ป้องกันแค่คนเดียว แต่สร้างโล่คุ้มกันหมู่ในวงกว้างได้ ใช่ไหม?”
“เป็นโล่คุ้มกันหมู่จริงค่ะ” ลี่ซาพยักหน้า
“มากที่สุดป้องกันได้กี่คนในครั้งเดียว?”
“ไม่จำกัดค่ะ” ลี่ซาอธิบาย “ตราบใดที่ยังอยู่ในระยะครอบคลุมของทักษะ ต่อให้มีคนเข้ามามากแค่ไหน ฉันก็ปกป้องได้หมด”
“ว้าว! แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?!” หมิ่นอิ่งซินร้องด้วยความตกใจ
แต่ถึงจะอุทานด้วยความทึ่ง เธอก็ไม่ได้อิจฉา
หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงอิจฉาทักษะที่ใช้ประโยชน์ได้จริงแบบนี้แน่
แต่ตั้งแต่หัวหน้าทีมชี้แนะวิธี “ทะลุกำแพง” ให้ ตอนนี้เธอก็เหลิงสุด ๆ แล้ว—ล้อเล่นหรือไง ทักษะเปิดประตูของเธอเป็นทักษะเทพระดับแนวคิดเชียวนะ!
อวิ๋นเฉินคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว จึงไม่แปลกใจ
สำหรับเธอ ประเด็นสำคัญไม่ใช่จำนวนคน แต่เป็นขีดจำกัดการป้องกันของโล่นี้
“ขีดจำกัดของโล่รับการโจมตีได้รุนแรงแค่ไหน?”
ลี่ซาครุ่นคิด ก่อนตอบอย่างจริงจังว่า “รับการโจมตีจากไอเทมห้าดาวได้หนึ่งครั้งไม่มีปัญหาค่ะ แถมโล่ของฉันไม่มีเวลาคูลดาวน์ด้วย ตราบใดที่พลังจิตยังไหว ก็ร่ายต่อเนื่องได้ไม่มีสะดุด จะสร้างโล่คลุมไปเรื่อย ๆ ก็ได้!”
อวิ๋นเฉินประคองถ้วยชาไว้ สายตาสงบนิ่ง แต่กลับแฝงพลังที่ทำให้คนรู้สึกมั่นใจ
“เพราะฉะนั้น คุณไม่เพียงแต่จะไม่เป็นภาระ แต่ยังเป็นป้อมปราการให้ทั้งทีมได้ด้วย คุณปกป้องตัวเองได้ และยังคุ้มครองสมาชิกคนอื่น ๆ ได้อีก”