หากไม่อาจทำให้ทั้ง 11 ดาวเคราะห์หยุดแข่งพร้อมกัน ทางการก็อาจไม่ยอมถอยเพราะเรื่องนี้
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น อ้าวรุ่ยทีคังจึงไม่จำเป็นต้องเสียโควตาไปเปล่า ๆ
สิ่งที่เธอต้องการคือ โจมตีครั้งเดียวแล้วต้องสำเร็จ
อวิ๋นเฉินเข้าใจความกังวลของเธอเป็นอย่างดี
“วางใจเถอะ” เธอกล่าว “พวกเขาตกลงกันหมดแน่”
แต่เว่ยลั่วซานน่ากลับไม่ได้มองโลกในแง่ดีเช่นเธอ
“ก็ไม่แน่หรอก” เธอเอ่ยเรียบ ๆ “โลกสีน้ำเงินหยุดแข่ง อ้าวรุ่ยทีคังก็หยุดแข่งด้วย โอกาสชนะในรอบที่สองของดาวเคราะห์อื่นยิ่งสูงขึ้นเสียอีก ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจปรารถนาให้เป็นแบบนั้นด้วยซ้ำ”
นี่คือปัญหาที่ตรงไปตรงมาที่สุด เมื่อขาดคู่แข่งที่แข็งแกร่งที่สุดไปสองราย ไม่ว่ากิลด์อื่นจะมองอย่างไร ก็มีแต่ได้มากกว่าเสีย
แต่อวิ๋นเฉินฟังจบแล้วกลับเพียงยิ้มบาง ๆ
“ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็จะกลายเป็นโลกสีน้ำเงินรายต่อไป”
“ตราบใดที่พวกเขากล้าชนะ ฉันก็จะทำตามพวกเขา เข้าเกมไปฆ่าคน แย่งการ์ด กติกาอนุญาตไม่ใช่หรือไง?”
เซียงเฟิงติ้งหลานที่อยู่ข้าง ๆ อดทอดถอนใจไม่ได้ “นี่สมกับเป็นวิธีของเธอจริง ๆ”
ใช้เวทมนตร์เอาชนะเวทมนตร์ ใช้ความไร้ยางอายเอาชนะความไร้ยางอาย
อวิ๋นเฉินหันไปมองเธอ ก่อนรับคำอย่างเป็นธรรมชาติ “ขอบคุณที่ชม”
เซียงเฟิงติ้งหลาน “……” ฉันไม่ได้ชมเธอสักหน่อยนะ
เว่ยลั่วซานน่าเองก็ยอมจำนนต่อเหตุผลเรียบง่ายแต่หยาบกระด้างนี้ “……ถ้าเธอเอาเรื่องนี้ไปข่มขู่พวกเขา ก็คงได้ผลจริง ๆ”