เพราะใช้แต้มที่ไม่ได้วางแผนไว้ไปก้อนใหญ่ อวิ๋นเฉินจึงตัดสินใจเข้าเกมก่อนกำหนด เพื่อหาเงิน
หลังส่งข้อความหาเหล่ากงแล้ว เช้าตรู่วันที่สาม เธอก็เปิดเกม
ห้องเตรียมตัวสีขาว
[ยินดีต้อนรับผู้เล่น “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง”]
[โปรดเลือกระดับความยากในการท้าทาย]
อวิ๋นเฉินกด[สูง]โดยไม่ลังเลเช่นเคย
[[ยืนยันเลือกระดับความยากสูง]
[กำลังจับคู่เกม…]
[จับคู่สำเร็จ! ชื่อเกม: เกมส่งผ้าเช็ดหน้า (ฉบับยาก)]
[นับถอยหลังเพื่อเคลื่อนย้าย: 3, 2, 1…]
ในวินาทีสุดท้ายก่อนแสงสีขาวจากการเคลื่อนย้ายจะสว่างขึ้น อวิ๋นเฉินใช้[ดาวเหนือชั้น-ทายสิว่าฉันเป็นใคร?]อีกครั้ง เปลี่ยนใบหน้าให้กลายเป็นชาวไอเซ่อหลี่ร่างสูงใหญ่กำยำ
ตอนนี้ “ใบหน้าจริง” ของเธอโด่งดังเกินไปแล้ว วิธีแสร้งทำเป็นอ่อนแอคงใช้ไม่ได้ผลอีก
เมื่อแสงสีขาวจางหาย อวิ๋นเฉินก็กลับมามองเห็นอีกครั้ง และพบว่าคราวนี้ผู้เล่นทุกคนรวมตัวอยู่ด้วยกัน
ทันใดนั้น มีคนอุทานขึ้นมา “ซิลวาน?!”
ทุกคนหันไปมองชายที่ถูกเรียกว่า “ซิลวาน” ทันที
เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเย็นชา ทั่วร่างแผ่รัศมีน่าเกรงขามที่ติดตัวมาแต่กำเนิด
เขาเพียงกวาดตามองทุกคนอย่างสงบนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“จบเห่แล้ว เกมนี้ยังจะมีอะไรให้ลุ้นอีกไหม?”
คนพูดเป็นผู้เล่นจากดาวว่านอิ้นที่สูงเพียงราวหนึ่งเมตร เขาสวมชุดนักวิชาการตัวโคร่ง ดูราวกับเด็กที่แอบเอาเสื้อผ้าผู้ใหญ่มาใส่
อวิ๋นเฉินถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ
จะมีอะไรให้ลุ้นหรือไม่นั้นเธอไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าโชคคราวนี้ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
คราวก่อนเป็นตี๋ซิวซือ อันดับสี่ คราวนี้กลับเป็นซิลวาน อันดับสองไปเสียแล้ว