เสียนมู่เห็นดังนั้นก็รีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นแสดงท่าทียอมแพ้ เงยหน้ามองคนที่สูงกว่าตนถึงสองเท่า แล้วเผยรอยยิ้มเป็นมิตร “เฮ้! อย่าเพิ่งตื่นตระหนก อย่าเพิ่งตื่นตระหนก! ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย!”
อวิ๋นเฉินเลิกคิ้วน้อย ๆ น้ำเสียงเย็นชา “ที่นี่ฉันเจอก่อน ถ้าจะหลบก็ไปที่อื่น”
“เข้าใจผิดแล้ว!” เสียนมู่ขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว “ฉันไม่ได้มาแย่งที่ ฉันมาหาคุณเพื่อคุยเรื่องร่วมมือ!”
“ร่วมมือ?”
“ใช่แล้ว!” เสียนมู่ทำสีหน้าจริงใจ “คุณก็เห็นแล้วว่าเจ้าซิลวานนั่นแข็งแกร่งเกินไป ถ้าเขาไม่ถูกคัดออก พวกเราก็ไม่มีใครรอดแน่ ฉันเลยคิดว่าเราควรร่วมมือกัน จัดการเขาให้ออกจากเกมก่อน!”
อวิ๋นเฉินเกือบหลุดหัวเราะออกมา
ทำให้ซิลวานออกจากเกมงั้นหรือ? ไอ้เตี้ยคนนี้ดื่มเหล้าปลอมไปกี่ขวด ถึงได้กล้าฝันลม ๆ แล้ง ๆ แบบนี้?
แต่สีหน้าของเธอกลับแสร้งทำเป็นคล้อยตาม เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนถาม “คุณจะทำยังไง?”
“คุณตกลงแล้วเหรอ?” ดวงตาเสียนมู่เป็นประกาย
“ที่คุณพูดก็มีเหตุผล ถ้าซิลวานยังไม่ไป พวกเราก็ไม่มีทางชนะ”
“ดี! งั้นเราก็ร่วมมือกัน! แผนง่ายมาก เรารวบรวมผู้เล่นคนอื่น ๆ ตั้งเป็นพันธมิตรก่อน พอซิลวานเริ่มไล่ล่า เราก็อาศัยจำนวนคนกับการ์ดไอเทมขัดขวางเขา! แค่ทำให้เขาจับใครไม่ได้ เขาก็จะถูกคัดออก!”
อวิ๋นเฉินขมวดคิ้วครุ่นคิด “ฟังดูพอเป็นไปได้ แต่กฎบอกไว้ว่า ระหว่างการไล่ล่า มีเพียงเจ้าบ้านกับเป้าหมายเท่านั้นที่สัมผัสกันได้ ผู้เล่นคนอื่นห้ามแทรกแซง”