“พี่ใหญ่ เราสนิทกันนักหรือไง ถึงต้องเสียสละเพื่อคุณ? รู้ไหมว่าการ์ดไอเทมหนึ่งใบราคาแพงแค่ไหน?”
“……” มันไม่รู้จริง ๆ ด้วย
“ฉันบอกให้ก็ได้ คุณไม่ขาดทุนหรอก!” รูปปั้นพูดอย่างหนักแน่น “ฉันรวยมาก! อย่างมากในอนาคตจะคืนให้สิบเท่า... ไม่สิ ร้อยเท่า!”
มันเพิ่งได้เจอคนเป็นที่พูดคุยด้วยได้ทั้งที จึงไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ไป
อวิ๋นเฉินกวาดตามองมันตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวง “แกเนี่ยนะ? รวย? ก้อนหินอย่างแกจะมีเงินได้ยังไง ทุบแกเป็นชิ้น ๆ แล้วขายเป็นหินอ่อนหรือไง?”
“ฉันไม่ใช่ก้อนหินสักหน่อย!” รูปปั้นรู้สึกราวกับถูกหยาม “ที่ฉันกลายเป็นแบบนี้มันมีเหตุผล!”
“ได้ ฉันชอบฟังเรื่องชาวบ้านที่สุดอยู่แล้ว” อวิ๋นเฉินเหลือบมองเขตตะวันออก เสียงฟ้าร้องยังดังไม่ขาด ดูท่าจะยังพอฟังเรื่องได้อีกสักเรื่อง “ว่ามาสิ เพราะอะไร?”
“ถ้าฉันเล่าแล้ว เธอจะพาฉันไปด้วยไหม?”
“ถ้าเรื่องจริงล่ะก็”
“จริงแน่นอน! ฉันเป็นชนชั้นสูง ไม่เคยโกหก!”
รูปปั้นกระแอมสองครั้ง ก่อนเริ่มเล่าชาติกำเนิดอันน่าเวทนาของตัวเอง “เดิมทีฉันไม่ใช่รูปปั้นอะไรทั้งนั้น แต่เป็นทายาทของตระกูลเก่าแก่ตระกูลหนึ่งบนดาวต้ายื่อ วันหนึ่ง พ่อมดชั่วร้ายเฒ่าคนหนึ่งมาหาถึงบ้าน บอกว่าตระกูลของฉันล่วงละเมิดข้อห้าม จึงต้องถูกลงโทษ จากนั้นไม่รู้ใช้เวทมนตร์ปีศาจอะไร ทำให้คนทั้งตระกูลกลายเป็นรูปสลักหินแบบนี้ กระจัดกระจายไปตามมุมต่าง ๆ ของจักรวาล...”
...ช่างเป็นเรื่องที่เชยเสียจริง
ถ้าเป็นเมื่อก่อน อวิ๋นเฉินคงคิดว่ามันแต่งเรื่องเหลวไหลแน่
แต่ตอนนี้... เธอยอมรับได้แม้กระทั่งเรื่องที่คุยกับสิ่งของได้ แล้วจะมีอะไรเป็นไปไม่ได้อีกล่ะ?
“สรุปว่าคนทั้งตระกูลของแกกลายเป็นแบบนี้หมดเลยหรือ?”
“ใช่! ทั้งปู่ย่าตายาย พ่อแม่ พี่ชายพี่สาว น้องชายและน้องสาวของฉัน...”