หลังจากนอนหลับไปหนึ่งตื่น อวิ๋นเฉินก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มที่
เธอเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา แล้วกดปุ่ม[เริ่มเกม]
ความรู้สึกวิงเวียนคุ้นเคยถาโถมเข้ามาอีกครั้ง พอลืมตาขึ้น เธอก็กลับมายืนอยู่ในพื้นที่เตรียมตัวสีขาวโพลนแห่งนั้น
[ยินดีต้อนรับ ผู้เล่น “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง”]
[โปรดเลือกระดับความยากของเกมที่ต้องการท้าทาย]
ด่านเกมจะสุ่มจับคู่ให้ ผู้เล่นระบุไม่ได้ แต่เลือกได้ว่าจะเล่นระดับความยากใด
นี่เป็นมาตรการป้องกันไม่ให้ผู้เล่นบางคนติดอยู่ในด่านเดิมแล้วเล่นซ้ำเพื่อเก็บคะแนน
ตรงหน้ามีตัวเลือกสามระดับ เขียนไว้ว่า[ต่ำ] [กลาง]และ[สูง]
อวิ๋นเฉินกดเลือก[สูง]โดยไม่ลังเล
[ยืนยันการเลือกระดับความยากสูง]
[กำลังจับคู่เกม……]
[จับคู่สำเร็จ! ชื่อเกม: หนึ่ง สอง สาม หุ่นไม้ (ฉบับยาก)]
[นับถอยหลังก่อนเคลื่อนย้าย: 3 2 1……]
แสงสีขาวตรงหน้าพลันสลายไป ลมเย็นปนฝุ่นพัดปะทะเข้ามา
อวิ๋นเฉินหรี่ตา แล้วพบว่าตัวเองยืนอยู่ริมซากปรักหักพังขนาดมหึมา
รอบด้านมีแต่กำแพงพังทลาย เสาหินสูงตระหง่านล้มลงไปครึ่งหนึ่ง พื้นดินแตกร้าวไปทั่ว
ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่นชวนอึดอัด
ต่างจากเกมมือใหม่ คราวนี้เธอไม่เห็นผู้เล่นคนอื่นเลยสักคน
“ด่านเดี่ยวหรือ?”
ขณะที่เธอกำลังสงสัย เสียงระบบก็ดังกึกก้องลงมาจากท้องฟ้า
“ผู้เล่นทั้งสิบสองคนพร้อมแล้ว เกมกำลังจะเริ่ม โปรดอ่านกติกา”
หน้าต่างโปร่งแสงแผ่นหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าอวิ๋นเฉิน
[ชื่อด่าน]: หนึ่ง สอง สาม หุ่นไม้ (ฉบับยาก)
[ภูมิหลัง]: ที่นี่คือซากปรักหักพังที่ถูกเทพเจ้าทอดทิ้ง วิหารกลางคือสถานที่แห่งเดียวที่จะช่วยให้รอดได้ แต่เป็นเขตแดนของเทพเจ้า หากมนุษย์บุกรุกเข้าไป ย่อมต้องรับทัณฑ์สวรรค์