“แพงเหมือนกัน” อวิ๋นเฉินตอบโดยไม่ลังเล
จ้านเสียพูดไม่ออก “เธอรวยขนาดนั้นแล้ว ยังขี้เหนียวอีก!”
อวิ๋นเฉินตอบอย่างมีเหตุผล “ไร้สาระ ถ้าเป็นเงินของเธอ ฉันไม่ขี้เหนียวแน่”
จ้านเสีย “……” ก็จริง
อวิ๋นเฉินหันกลับไปมองฮวาเจิ้งหาว น้ำเสียงแฝงคำข่มขู่จาง ๆ “เห็นไหม ฉันฝากความหวังไว้กับนายมากนะ เชื่อว่านายจะรักษาสัญญา และก็หวังว่านายจะทำตามนั้น ไม่อย่างนั้น ถ้าฉันรู้ว่านายแอบไปเล่นฉบับระดับกลางยาก พี่สาวนาย…คงตกอยู่ในอันตราย”
การใช้ความปลอดภัยของคนในครอบครัวมาควบคุมได้ผลกว่าการ์ดไอเทมอะไรทั้งนั้น ที่สำคัญคือไม่ต้องเสียเงินสักแดง
ฮวาเจิ้งหาวจ้องเธอเขม็ง แล้วเอ่ยทีละคำ “ฉัน-รู้-แล้ว”
อวิ๋นเฉินพยักหน้าพอใจ “รู้ก็ดี ตอนนี้โอนเงินสามแสนเจ็ดหมื่นให้ฉันได้แล้ว”
ฮวาเจิ้งหาวหยิบเครื่องสมองผลึกออกมา แล้วโอนเงินให้เสร็จเรียบร้อย
พอโอนเสร็จ เขาก็ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว หันหลังเดินจากไปทันที
วุ่นวายกันมาตั้งนาน ในที่สุดก็เก็บหนี้ก้อนใหญ่นี้คืนมาได้แล้ว
อวิ๋นเฉินอารมณ์ดีขึ้นมาก หันไปมองนั่วถีซาหยากับชู่เล่อที่ยังไม่ไปไหน “เอาละ ทวงหนี้เสร็จแล้ว ถึงตาพวกเธอ มีอะไรก็พูดมา ถ้าจะเอาเงินไม่มีให้ ส่วนชีวิตก็ไม่ให้”
“ใครอยากได้ชีวิตเธอกัน”
ชู่เล่อจ้องอวิ๋นเฉินเขม็ง “ฉันแค่อยากถามเรื่องหนึ่ง ตอนนั้นทำไมถึงไม่ลงมือฆ่าฉัน? เธอยังลงมือกับชวนเฟยจิงได้ แล้วทำไมถึงปล่อยฉันไว้?”
ตอนฟื้นจากอาการบาดเจ็บสาหัสแล้วพบว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ เธอรู้สึกประหลาดใจมาก