“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?” ชายชาวเก๋อหลี่น่าที่ชื่อเหอหลี่เห็นได้ชัดว่าเข้าใจคำยั่วยุของอวิ๋นเฉิน สีหน้าพลันเคร่งขรึม “หาที่ตาย!”
เขายื่นมือทั้งสองข้างออกไปข้างหน้าอย่างแรง เถาวัลย์หลายเส้นพุ่งออกมาจากปลายแขนเสื้อราวกับงูพิษ ก่อนเลื้อยเข้าหาอวิ๋นเฉินจากทุกทิศทางราวกับมีชีวิต
คราวนี้อวิ๋นเฉินไม่หลบ แต่หยิบของชิ้นหนึ่งออกมาแล้วขว้างไป
“ตูม!”
สิ่งนั้นระเบิดดังสนั่นข้างตัวเหอหลี่ ควันสีชมพูฟุ้งกระจายออกมาในพริบตา ปกคลุมร่างเขาไว้
[หนึ่งดาว・ระเบิดผงคันคะเยอ]
แน่นอนว่าอวิ๋นเฉินไม่ได้หวังว่าเจ้าสิ่งนี้จะส่งผลต่อเหอหลี่ได้มากมาย เป้าหมายที่แท้จริงของเธอคือเถาวัลย์เหล่านั้น
เถาวัลย์ก็เป็นสิ่งมีชีวิต ขอเพียงเป็นสิ่งมีชีวิตก็ย่อมรับรู้ความรู้สึกได้
เป็นไปตามคาด เถาวัลย์ที่ก่อนหน้านี้พุ่งเข้าใส่อย่างเกรี้ยวกราด เมื่อสัมผัสผงคันคะเยอแล้วก็พลันบิดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่งราวกับถูกไฟช็อต ถึงขั้นเริ่มฟาดใส่กันเอง ราวกับกำลังเกาตรงที่คัน
เหอหลี่ใช้ไอเทมชำระล้างลบล้างสถานะผิดปกติของตัวเองได้ แต่เถาวัลย์ของเขากลับไม่ได้รับผลไปด้วย
“บัดซบ!” เขาสบถ แล้วรีบควานหาการ์ดปลดสถานะควบคุมใบที่สอง
นี่คือจังหวะที่อวิ๋นเฉินรออยู่
เธอใช้[หนึ่งดาว・คาถาหินลอยมา]อีกครั้ง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเหอหลี่
จากนั้นก็ฉวยช่องว่างเพียงชั่วพริบตา อ้อมไปด้านหลังเหอหลี่อย่างรวดเร็ว
แสงสีทองวาบขึ้นในมือ
[ห้าดาว・ค้อนหนึ่งเดียวตรึงร่าง]!
ค้อนเหล็กอันเล็กแต่มีน้ำหนักปรากฏขึ้นในมืออวิ๋นเฉิน แล้วก็—
“ตึง!”
ฟาดลงกลางหลังเหอหลี่อย่างหนักหน่วง
ร่างของเหอหลี่ชะงักค้างทันที ยืนนิ่งอยู่กับที่ ทั้งร่างขยับได้เพียงเปลือกตากับริมฝีปาก
“ฝีมือแค่นี้ยังกล้าออกมาให้คนเขาหัวเราะเยาะอีกหรือ?”