ห้องควบคุมกระจายเสียง
พนักงานกระจายเสียงเห็นตี๋ซิวซือก็ถึงกับกุมขมับ “นายมาอีกแล้วเหรอ?”
“ก็คิดถึงเธอนี่นา” ตี๋ซิวซือตอบพลางยิ้มทะเล้น
“……”
“เอาละ ๆ ล้อเล่นน่า” ตี๋ซิวซือชี้ไปทางอวิ๋นเฉินที่อยู่ด้านหลัง “คราวนี้เธอจะใช้ ผมแค่พามา”
พนักงานกระจายเสียงขมวดคิ้ว “ใครก็ใช้ไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าไม่มีใบอนุมัติ...”
หวงฝู่ซีพูดแทรก “ท่านอ้าวเฉิงอนุมัติแล้ว! หรือว่าเธอจะขัดราชโองการ?”
“ท่านอ้าวเฉิงพูดอย่างนั้นเหรอ?” พนักงานกระจายเสียงชะงัก ก่อนจะมองอวิ๋นเฉินที่ยังคงสงบนิ่ง แล้วเชื่อขึ้นมาบ้าง
คิดว่าผู้เล่นพวกนี้คงไม่กล้าปลอมราชโองการหรอก
“ก็ได้” พนักงานกระจายเสียงถอยออกอย่างจนใจ แล้วชี้ไปที่ปุ่มสีแดง “กดค้างไว้แล้วพูดได้เลย แต่ห้ามพูดอะไรที่ทำให้ทางการเสียหายเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะตัดสัญญาณทันที!”
ตอนพูด เธอยังจงใจถลึงตามองตี๋ซิวซือด้วย
“ขอบคุณ”
อวิ๋นเฉินเดินเข้าไปแล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย
เธอกดปุ่มสีแดง เว้นระยะห่างจากไมโครโฟนเล็กน้อย เสียงที่เดิมสงบนิ่งดังผ่านไมโครโฟนออกไป พลันเย็นเยียบและแฝงแรงกดดัน
“ซ่า—”
“สวัสดีตอนเย็น ผู้เล่นทุกคน”
“ฉันคือ ‘คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง’”
เสียงของเธอดังก้องไปทั่วทุกมุมเมืองผู้เล่น ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่นที่กำลังกินข้าว ซื้อขายของ หรือเตรียมลงด่าน ต่างหยุดมือแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยความประหลาดใจ
“ประกาศนี้มีไว้เตือนกิลด์ทั้งสามแห่งจากดาวว่านอิ้น ไอเซ่อหลี่ และดาวหย่งจิ้น”