อวิ๋นเฉินปรับสภาพจิตใจให้พร้อม ก่อนเริ่มความท้าทายเกมใหม่
[ยินดีต้อนรับผู้เล่น “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง”]
[โปรดเลือกระดับความยากของเกมที่ต้องการท้าทาย]
[ยืนยันการเลือก: ระดับยาก]
[กำลังจับคู่เกม…]
ครั้งนี้ใช้เวลาจับคู่นานเป็นพิเศษ
รออยู่นานถึง 5 นาที แถบความคืบหน้าก็ยังหมุนติ้ว
สถานการณ์เช่นนี้พบเห็นได้น้อยมาก
ครั้งก่อนที่เกมมนุษย์หมาป่าใช้เวลาจับคู่นานขนาดนี้ ก็เพราะเป็นด่านแบ่งฝ่าย
หรือว่าครั้งนี้ก็เป็นแบบนั้นอีก?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นในใจอวิ๋นเฉิน—
[ติ๊ง—เนื่องจากผู้เล่นสำหรับเวอร์ชันยากมีจำนวนไม่เพียงพอ ระบบจึงจะรวมผู้เล่นระดับสูงบางส่วนจาก “เวอร์ชันยากปานกลาง” เข้าสู่เกมโดยอัตโนมัติ…]
[จับคู่สำเร็จ! ชื่อเกม: เกมเจ้าสัวหรรษา (เวอร์ชันยาก)]
[นับถอยหลังเพื่อเคลื่อนย้าย: 3, 2, 1…]
เป็นเกมแบ่งฝ่ายจริงด้วย
แสงสีขาววาบขึ้น
อวิ๋นเฉินพบว่าตนไม่ได้เข้าไปในฉากเกมโดยตรง แต่กลับมาอยู่ในห้องมืดเล็ก ๆ ที่ปิดตายห้องหนึ่ง
ในห้องนอกจากเธอ ยังมีอีกสองคน
“ฮ่า ๆ! สำเร็จจริงด้วย!” เสียงคุ้นหูที่เจื้อยแจ้วดังขึ้นข้างหู
อวิ๋นเฉินหันไป ก็เห็นตี๋ซิวซือในเสื้อโค้ตสีทอง ใบหน้าเปี่ยมความตื่นเต้น
“สำเร็จอะไร? นายเป็นคนก่อเรื่องเหรอ?” เธอขมวดคิ้ว
“แน่นอนอยู่แล้ว” ตี๋ซิวซือยิ้มกระหยิ่ม “ฉันคาดไว้แล้วว่าวันนี้เธอน่าจะเข้าเกม ก็เลยใช้[การ์ดอธิษฐาน]ใบหนึ่งเป็นพิเศษ ขอให้ได้จับคู่เข้าเกมเดียวกับเธอ!”
[การ์ดอธิษฐาน]ของเขามีความคล้ายคลึงกับ[ปากพาซวย]ของอวิ๋นเฉินอยู่ไม่น้อย โอกาสสำเร็จอยู่ที่ 50% เช่นกัน
“…” อวิ๋นเฉินพูดไม่ออก “แล้วนายเคยคิดไหมว่า…ถึงจะอยู่เกมเดียวกัน แต่ถ้าเราอยู่คนละฝ่ายล่ะ? ถึงตอนนั้นฉันไม่ออมมือให้แน่”
“ไม่มีทาง!” ตี๋ซิวซือมั่นใจเต็มเปี่ยม “คำอธิษฐานของฉันคือ ‘ขอให้ได้อยู่เกมเดียวกับเธอและอยู่ฝ่ายเดียวกัน’! เพราะงั้นเราสองคนต้องเป็นพวกเดียวกันแน่นอน! ส่วนเธอคนนั้นต่างหากที่อยู่อีกฝ่าย!”