บอกว่าจะเลี้ยงข้าว ตี๋ซิวซือก็ไม่ได้พูดส่ง ๆ
หลังงานเลิก เขาโบกมือใหญ่ พาทั้งทีมมุ่งหน้าไปยังภัตตาคารบุฟเฟต์ทั่วดวงดาวอย่างเอิกเกริก
ฮวาคงหลิงก็ไปด้วย
แต่ค่าอาหารส่วนของเธอ ฮวาเจิ้งหาวเป็นคนควักกระเป๋าจ่ายให้
เดิมทีฮวาคงหลิงตั้งใจจะกลับหลังจากยืนยันแล้วว่าน้องชายปลอดภัยดี
อย่างไรเสียเธอก็ไม่ใช่สมาชิกทีม จะตามไปกินเลี้ยงด้วยก็ดูไม่เหมาะ แต่ฮวาเจิ้งหาวกลับดึงดันอยากให้เธออยู่กินมื้อดี ๆ ด้วยกัน
ตอนแรกฮวาคงหลิงปฏิเสธ ฮวาเจิ้งหาวเองก็เข้าใจข้อกังวลของเธอ จึงไปถามความเห็นจากสมาชิกคนอื่น
นอกจากตี๋ซิวซือที่ด่าว่า “ไอ้พวกคลั่งพี่สาว” แล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็บอกว่าไม่ติดใจ
เมื่อเป็นเช่นนี้ ฮวาคงหลิงจึงเข้าร่วมทีมนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ
หัวหน้าพนักงานของร้านต้อนรับ “ลูกค้าประจำ” กลุ่มนี้เป็นครั้งที่สี่แล้ว จึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี ถึงขั้นหยอกตี๋ซิวซือตอนคิดเงินว่า “โอ้โฮ วันนี้คุณชายตี๋ไม่กินฟรีแล้วหรือ ถึงกับจ่ายเองเลยนะ”
“จิ๊ พูดจาอะไรของนาย!” ตี๋ซิวซือฟังแล้วไม่พอใจ “ก่อนหน้านี้ฉันแค่เงินขาดมือ ฉันใจกว้างจะตาย!”
หัวหน้าพนักงานยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร
“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง? ฉันไม่ใช่คนขี้เหนียวจริง ๆ นะ!” ตี๋ซิวซือร้อนใจ ถึงกับดึงอีกฝ่ายไว้เพื่ออธิบายให้เข้าใจ
“ครับ ๆ คุณชายไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน” หัวหน้าพนักงานรับคำอย่างชำนาญ ราวกับกำลังลูบขนปลอบแมว