ทว่าเมื่อเห็นสิ่งปลูกสร้างตรงหน้า อวิ๋นเฉินก็เงียบไป
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือคฤหาสน์หรูหราสง่างาม กำแพงหินสีเขียวแกะสลักลวดลาย ประตูเหล็กดัดสีทองเข้ม ภายในสวนยังมีละอองฝนโปรยปรายหล่อเลี้ยงดอกไม้และพืชพรรณแปลกตาทั่วบริเวณ
เห็นการจัดวางอลังการเช่นนี้ก็รู้ได้ทันทีว่า คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ไม่ใช่คนร่ำรวยก็ต้องมีฐานะสูงส่ง
อวิ๋นเฉินเอียงหน้า น้ำเสียงเจือความฉงนที่ยากจะบรรยาย “แน่ใจนะว่าคนซ่อนอยู่ที่นี่?”
เดิมทีเธอนึกว่าจะเป็นซอกมุมอับชื้นมืดทึบ หรือไม่ก็ภูเขารกร้างห่างไกลผู้คน ใครจะคิดว่ากลับเป็นสถานที่หรูหราโอ่อ่าขนาดนี้?
นี่มันไม่เห็นจะมีเค้าของการ “หลบซ่อน” สักนิด ชัด ๆ ว่ากำลังเสวยสุขอยู่ต่างหาก!
จีอู๋กุมไม้เท้าวิเศษ สายตามองลึกเข้าไปในคฤหาสน์ น้ำเสียงหนักแน่น “อยู่ที่นี่แหละ”
“เขาเปลี่ยนใบหน้า ปลอมแปลงตัวตน ตอนนี้เป็นหมอผีที่ตระกูลนี้ว่าจ้างไว้เป็นการส่วนตัว”
เมื่อหาสถานที่พบแล้ว การเข้าไปด้านในย่อมราบรื่นไร้อุปสรรค
พอเจ้าของคฤหาสน์ได้ยินว่าท่านจีอู๋แห่งเผ่าหมอผีศักดิ์สิทธิ์มาเยือน ก็รีบร้อนจนเกือบทำรองเท้าหลุด ก่อนจะต้อนรับทั้งสองเข้าไปในโถงใหญ่ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง
“ท่านจีอู๋ เหตุใดถึงมาเสียเองขอรับ?” เจ้าของคฤหาสน์ยิ้มประจบ “ทางจวนมีปัญหาอะไรหรือขอรับ หรือมีเรื่องใดให้รับใช้?”
เขาไม่ได้ใส่ใจอวิ๋นเฉินที่ตามจีอู๋มาเท่าไรนัก เข้าใจเพียงว่าเธอเป็นผู้ติดตามของท่านหมอผีศักดิ์สิทธิ์
ชาวดาวต้ายื่อมีสีผมหลากหลาย เช่น จีอู๋มีผมสีแดงเกาลัด เจ้าของบ้านผู้นี้มีผมสีฟ้าคราม ส่วนผู้ติดตามข้างกายมีผมสีเหลืองสด ผมดำของอวิ๋นเฉินจึงไม่ได้ดูแปลกแยกท่ามกลางคนเหล่านี้
อวิ๋นเฉินซึ่งถูกมองเป็นเพียงคนไร้ตัวตนไม่ได้ถือสา เมื่ออยู่ต่างถิ่นก็ต้องทำตามธรรมเนียมของที่นั่น บนดินแดนดาวต้ายื่อแห่งนี้ สถานะของเธอย่อมใช้การไม่ได้ดีเท่าจีอู๋
จีอู๋กล่าวว่า “ฉันอยากพบหมอผีประจำจวน ช่วยไปตามเขามาที แต่อย่าบอกว่าเป็นฉันที่เรียก”
แม้เจ้าของบ้านจะไม่เข้าใจว่าท่านหมอผีศักดิ์สิทธิ์ต้องการพบหมอผีของตนด้วยเหตุใด แต่ก็ไม่กล้าละเลย รีบสั่งให้คนไปตามทันที
ไม่นานนัก คนร่างค่อมในเสื้อคลุมสีเทาก็เดินเข้ามา