เขามอง “หญิงสาว”ชุดน้ำเงินที่ยิ้มหวานราวบุปผาบนสะพานด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าการรับปากคำขอของเธอคงเป็นความผิดพลาด
“ก็จริง คนที่ถูกคัดออกคือผม ไม่ใช่คุณ”
อู๋หม่าหลุบตาลง น้ำเสียงกลับมาเรียบนิ่งไร้ชีวิตชีวาเช่นเดิม
ที่จริงเขาไม่เคยหวังว่าจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้จริง ๆ
ความพยายามนับครั้งไม่ถ้วนสอนให้เขายอมรับความจริงมานานแล้ว—
อนาคตเหมือนหนังสือที่เขียนไว้เรียบร้อย เขาทำได้มากที่สุดแค่แอบเห็นตัวอักษรล่วงหน้าสองสามบรรทัด แต่เปลี่ยนเครื่องหมายวรรคตอนสักตัวก็ยังไม่ได้
อวิ๋นเฉินเลิกคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย “คุณมองโลกในแง่ร้ายเกินไปแล้ว ในเมื่อฉันเป็นคนคัดคุณออก แค่ฉันไม่ลงมือ อนาคตก็เปลี่ยนแล้วไม่ใช่หรือ? จะยากอะไรนักหนา”
ถึงเธอจะควบคุมคนอื่นไม่ได้ แล้วจะควบคุมตัวเองไม่ได้เชียวหรือ?
แม้อนาคตเช่นนี้จะมีแต่ข้อดีสำหรับเธอ แต่เธอกลับอยากทำลายสิ่งที่เรียกว่า “สิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว” ให้ได้
กฎ? โชคชะตา?
ฟังแล้วชวนให้ขัดขืนชะมัด
“พอเถอะ ไปหาเศษชิ้นส่วนกัน”
อวิ๋นเฉินไม่พูดอะไรต่อ หันหลังเดินข้ามสะพานสายรุ้งไปอย่างคล่องแคล่ว
เมื่อครู่เธอสังเกตดูแล้ว บนสะพานว่างเปล่า มีแต่สีสันสดใสจนแสบตา ไม่มีอะไรอื่นเลย
พอข้ามสะพานมา ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้นทันที
ตรงหน้าคือทะเลดอกไม้ที่มองแล้วเวียนหัว—ไม่สิ ไม่ใช่สวนดอกไม้ธรรมดา แต่เป็นกำแพงดอกไม้สามมิติขนาดมหึมา เรียงรายเป็นแนว แต่ละกำแพงก่อขึ้นจากดอกไม้สีเดียวกัน
พื้นผิวกำแพงอัดแน่นไปด้วยดอกไม้ในเฉดสีเดียวกัน มองจากไกล ๆ คล้ายแผ่นสีที่บริสุทธิ์จนถึงขีดสุด: