นอกจากหวนเสวี่ยหลิงที่เธอจงใจข้ามไปแล้ว อาณาเขตของผู้เล่นอีกแปดคน เธอล้วนแวะไปมาครบทุกแห่ง
เดินวนรอบหนึ่ง ได้ผลงานกลับมาไม่น้อย:
เหยียบแปลงนาของสองบ้าน ขโมยไก่มาได้ 4 ตัว และไม้ 60 ท่อน
ไม่เลวเลย พรุ่งนี้ก็มีไข่ไก่หกฟองไว้ขายแล้ว
อวิ๋นเฉินกลับมายังอาณาเขตของตัวเองอย่างพึงพอใจ
เท้าหน้าเพิ่งก้าวเข้ามาในเขตของตน เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น:
[หญ้าอาหารสัตว์เติบโตเต็มที่แล้ว โปรดเก็บเกี่ยวโดยเร็ว]
อวิ๋นเฉินมองผืนหญ้าอาหารสัตว์เขียวชอุ่มในแปลง ซึ่งเติบโตงดงามเต็มที่ ก่อนจะมุดเข้าไปในกระท่อมผุพังเพื่อหาเครื่องมือ
เธอค้นกองอุปกรณ์การเกษตรที่มีฝุ่นจับหนาอยู่ตรงมุมห้องอยู่นาน สุดท้ายก็หยิบเคียวขึ้นมาได้เพียงเล่มเดียว ทั้งขึ้นสนิมและคมทื่อราวกับใบเลื่อย
“……”
อวิ๋นเฉินลองใช้คมเคียวขูดปลายนิ้ว แต่แม้แต่รอยขาวก็ยังไม่เหลือไว้
ไม่ต้องพูดถึงตัดหญ้าเลย ของชิ้นนี้แค่หั่นเต้าหู้ก็คงยังลำบาก
เธอยังไม่ยอมแพ้ กวาดค้นทุกซอกทุกมุมในบ้านอีกครั้ง อย่าว่าแต่หินลับมีดเลย แม้แต่เศษอิฐที่หยาบสักหน่อยก็หาไม่เจอ
หรือเธอต้องใช้ “เศษเหล็ก” เล่มนี้ตัดหญ้าจริง ๆ?
“ความยากตอนเริ่มนี่...” อวิ๋นเฉินชั่งเคียวเก่าที่เบาหวิวในมือ มุมปากกระตุกเล็กน้อย “ตกลงนี่ทดสอบทักษะลงมือทำของผู้เล่น หรือแค่ตั้งใจทำให้คนหงุดหงิดกันแน่?”
จากนั้นเธอก็หันไปตรวจดูการ์ดไอเทมของตัวเอง
ดีเลย ไม่มีการ์ดใบไหนเกี่ยวข้องกับ “มีด” หรือ “การตัด” สักนิด
แล้วการ์ดลับมีดล่ะ...ก็ไม่มี
การ์ดโล่ป้องกันนั้นแข็งแกร่งก็จริง แต่น่าเสียดายที่ผิวโล่เรียบเกินไป เอามาลับมีดยังสู้ใช้ฟันแทะตรง ๆ ไม่ได้