“บอกแล้วไงว่าไม่ได้ขโมย” อวิ๋นเฉินแบมือทั้งสองข้าง ทำท่าทางเหมือนพวกอันธพาลที่ไม่กลัวแม้แต่น้ำร้อนลวก “ไม่เชื่อเหรอ? ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาค้นเองสิ”
เธอมองเขาพร้อมรอยยิ้ม
เธอพนันว่าเขาไม่กล้าเข้ามา
ตอนเริ่มเกม ทุกคนมีแค่ 10 เหรียญ ใครบ้างไม่ใช่คนถังแตก?
แค่ก้าวเข้าไปในเขตของคนอื่น ก็ต้องเสียค่าผ่านทางแพงหูฉี่ทุกนาที
จะหมดตัวเพราะไก่สองตัวหรือไง? เขาไม่ได้โง่ขนาดนั้น
สีหน้าฮวาอ้าวแข็งค้างไปชั่วขณะอย่างที่คิด เขาจ่ายเงินก้อนนี้ไม่ไหวจริง ๆ และยิ่งไม่อยากล้มละลายเพราะหุนหันพลันแล่นในจังหวะสำคัญเช่นนี้
แต่จะยอมรับความพ่ายแพ้ไปอย่างนี้หรือ? เขาไม่ยินดีนัก
เขาจ้องเงาร่างที่ยืนวางท่าอยู่บนหลังคา จู่ ๆ ก็แค่นหัวเราะ
เข้าไปไม่ได้งั้นหรือ?
ไม่เป็นไร
เขามีวิธีของตัวเอง ไม่ต้องเข้าลานบ้านก็ลากไก่ออกมาได้
เสียงยังไม่ทันจาง การ์ดใบหนึ่งที่เปล่งแสงเรืองรองก็ปรากฏขึ้นในมือเขาอย่างไร้ที่มา
“ได้ งั้นก็หา” ฮวาอ้าวยกมือขึ้น หนีบการ์ดสีเข้มไว้ระหว่างนิ้ว
วินาทีถัดมา หมาป่าเงาร่างดำสนิทตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกายเขาอย่างไร้เสียง ขอบร่างพร่าเลือนเล็กน้อย
มันแยกเขี้ยวโปร่งแสง ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ จากลำคออย่างคุกคาม
“เข้าไป” ฮวาอ้าวยื่นนิ้วชี้ไปยังบ้านของอวิ๋นเฉินจากระยะไกล “หาไก่สองตัวนั้นให้เจอ แล้วเอาออกมาให้ฉัน”
หมาป่าเงาคำรามต่ำ ๆ ก่อนออกแรงด้วยขาทั้งสี่ แปรเปลี่ยนเป็นเงาดำพุ่งทะยานข้ามรั้วเตี้ย ๆ เข้าไปในเขตของอวิ๋นเฉินอย่างแผ่วเบา
ทันทีที่อุ้งเท้าหน้าของมันแตะพื้น—