ระหว่างทางไปยังมุมเขตตะวันตก
หวงฝู่ซีนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มองทิวทัศน์ที่พุ่งผ่านนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังฝันไป
เพิ่งมาถึงก่อนเธอไม่นานเองไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงมีทั้งรถทั้งบ้านแล้วล่ะ?
ดูท่าราชินีผู้นี้คงขยันไม่พอสินะ!
เธอกลอกตา นึกวิธีที่จะทำให้เติบโตได้อย่างรวดเร็วขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน
เธอหันไปมองอวิ๋นเฉินด้วยสีหน้าจริงใจ “หมอหลวงอวิ๋น เอ่อ...ในเมื่อเจ้ารวยขนาดนี้ ให้ทุนข้าเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม?”
อย่างไรเสียก็ติดหนี้อยู่หนึ่งพันแล้ว จะติดเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เป็นไร หนี้มากจนชินก็ไม่รู้สึกอะไรแล้วล่ะ
อวิ๋นเฉินจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว ขับแทรกไปตามกระแสรถอย่างคล่องแคล่ว พอได้ยินคำถามก็เข้าใจเจตนาของเธอทันที “จะยืมเท่าไร?”
“หนึ่ง...หนึ่งหมื่น?” หวงฝู่ซีลองหยั่งเชิงด้วยตัวเลข
อวิ๋นเฉินว่า “หนึ่งหมื่นจะพอทำอะไร? ในโรงประมูล แค่การ์ดห้าดาวดี ๆ ใบเดียวยังราคาเกินนั้น”
หวงฝู่ซีกลืนน้ำลาย “งั้น...สองหมื่น?”
อวิ๋นเฉินครุ่นคิดแล้วพูดว่า “สามหมื่นแล้วกัน ไปเลือกซื้อการ์ดไอเทมห้าดาวหรือสี่ดาวที่ใช้ได้จริงสักสองสามใบจากโรงประมูล โดยเฉพาะประเภทป้องกัน แบบนี้ในเกมจะได้มีโอกาสพลาดได้บ้าง”
“สามหมื่น?! ตกลง!”
หวงฝู่ซีตื่นเต้นจนเกือบคุกเข่ากอดขาอีกฝ่าย แต่พอนึกได้ว่าตนเป็นราชินี ก็ฝืนข่มใจเอาไว้
ขณะกำลังซาบซึ้งใจ เธอก็เห็นการ์ดใบหนึ่งปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วของอวิ๋นเฉิน