ในจังหวะนั้นเอง หวงฝู่ซีก็ยื่นมือออกมาจากที่นั่งฝั่งซ้าย เกาคางฝูเสี่ยวไกวเช่นกัน
เมื่อเห็นดังนั้น อวิ๋นเฉินก็ยกฝูเสี่ยวไกวขึ้นมาวางบนตักหวงฝู่ซี ปล่อยให้อีกฝ่ายขยำได้ตามใจชอบ
ตี๋ซิวซือเห็นแล้วแทบถลนตาออกมา “เดี๋ยวนะ แล้วทำไมเธอถึงให้เขาเล่นได้ล่ะ?!”
“เจ้าคิดว่าข้ามีฐานะอะไร?” หวงฝู่ซีเกาหัวฝูเสี่ยวไกวอย่างสบายอารมณ์ พลางเหลือบมองตี๋ซิวซือด้วยท่าทางภาคภูมิใจ “ท่านขุนเธอเป็นคนที่ข้าโปรดปรานและไว้ใจที่สุด ข้าอยากเล่น เธอก็ต้องยอมให้เล่นอยู่แล้ว”
ตี๋ซิวซือโมโหกับการเลือกปฏิบัติอย่างโจ่งแจ้งจนแทบกระอัก
แต่เขาตัดสินใจไม่สนใจเรื่องเล่นหรือไม่เล่นค้างคาวตัวนี้อีก จึงจ้องอวิ๋นเฉินแล้วถามอย่างสงสัย “งั้นชื่อจริงของเธอก็คือ ‘ท่านขุนเธอ’ เหรอ?”
เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าชื่อจริงของผู้หญิงคนนี้ในโลกจริงจะพิลึกพิลั่นเหมือนชื่อไอดี “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อ๋าวต้งกับคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็แอบเงี่ยหูฟังทันที
ศัตรูตัวฉกาจที่ทำให้พวกเขาพลาดท่าติดต่อกันเช่นนี้ พวกเขาย่อมอยากรู้ชื่อจริงของเธออยู่แล้ว
อวิ๋นเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทีสงบนิ่ง “ไม่ใช่”
ตี๋ซิวซือถามต่อ “แล้วชื่ออะไร?”
“เจ้านาย” อวิ๋นเฉินตอบอย่างจริงจัง ก่อนหันกลับมาจ้องเขาด้วยดวงตาดำสนิท “เอ้า เรียกสักคำสิ?”
คนทั้งห้องที่กำลังเงี่ยหูรอฟังคำตอบ “……”
บรรยากาศพลันเงียบกริบ