อำพรางใบหน้าอีกครั้ง เก็บอุปกรณ์เรียบร้อยแล้ว อวิ๋นเฉินกับพวกก็เดินออกจากสำนักงานอย่างผึ่งผาย
ด้านนอก เลขานุการกำลังเฝ้าอยู่ พอเห็นพวกเขาออกมา ก็รีบเดินเข้ามาหา “ท่านอาจารย์ เป็นอย่างไรบ้างครับ?”
อวิ๋นเฉินถอนหายใจ สีหน้าเปี่ยมเมตตาพลางส่ายหน้า
“พิธีกรรมดำเนินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ คุณชายหวย่าก็ตะโกนโวยวาย บอกว่าเห็นภูตผีปีศาจ แล้วก็หมดสติไป อาตมาดูแล้ว...เขาไม่ได้ถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิงหรอก น่าจะเป็นภาพหลอนจากความเครียดสะสมมากกว่า ถ้ามีเวลา ก็พาเขาไปพบจิตแพทย์เถอะ”
เลขานุการได้ยินดังนั้นก็หน้าตาตื่น รีบพุ่งเข้าไปในสำนักงาน แล้วก็เห็นหวย่าเท่อนอนหมดสติอยู่บนพื้นทันที
“ท่านประธาน!”
ระหว่างที่ด้านในกำลังชุลมุน อวิ๋นเฉินพา “ศิษย์” ทั้งสี่จากไปอย่างเงียบเชียบ ไม่ทิ้งร่องรอยความดีความชอบไว้แม้แต่น้อย
……
เมื่อกลับถึงโรงแรมใกล้ ๆ และรวมตัวกับเหล่าผีแล้ว อวิ๋นเฉินก็ประกาศว่า
“ที่นี่เล่นกันพอแล้ว เปลี่ยนสถานที่กันเถอะ”
เธอตัดสินใจย้ายไป “เยี่ยมเยือน” ผู้เล่นผู้โชคดีคนถัดไป
เธอยื่นนิ้วออกไป แตะอากาศตรงหน้าเบา ๆ ฟองสบู่สีสันสดใสก็แตกดังเป๊าะ
ชั่วพริบตา สิ่งก่อสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กรอบตัวก็หายวับไป แทนที่ด้วยท้องฟ้าแปลกตาอันงดงามตระการ
เงาดำหลายสายพุ่งผ่านเหนือศีรษะพร้อมเสียงหวีดหวิว
คนเหล่านั้นเป็นพ่อมดในชุดคลุมยาว กำลังขี่ไม้กวาดเหาะทะยานอยู่บนท้องฟ้า ปลายไม้กวาดทิ้งแสงเวทมนตร์หลากสีไว้เป็นทาง