ตี๋ซิวซือยกหุ่นยนต์ตัวน้อยขึ้นมา ประกาศอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวจู้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชื่อใหม่ของเธอคือ—ซิลวาน”
ดวงตาสีฟ้าของหุ่นยนต์ตัวน้อยกะพริบวูบ
“รับทราบ นายท่าน ชื่อใหม่ของฉันคือซิลวาน”
อวิ๋นเฉินแอบพยักหน้าให้วิธีนี้ในใจ
เจ็บแสบกว่าด่ากลับตรง ๆ เสียอีก
ตี๋ซิวซือพอใจ ตบหัวหุ่นยนต์เบา ๆ แล้วเริ่มตรวจผลงาน “เอาละ บอกทุกคนสิว่าเธอชื่ออะไร”
หุ่นยนต์ตัวน้อยตอบเสียงดังฟังชัด “ฉันชื่อซิลวาน”
“ถูกต้อง” ตี๋ซิวซือยิ้มจนแทบเห็นฟันครบทุกซี่ แถมยังจงใจเหลือบมองซิลวานตัวจริง “เธอชื่อซิลวาน”
นิ้วมือของซิลวานที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวงอเข้าหากันเล็กน้อย
ตี๋ซิวซือทำราวกับไม่เห็น โบกมือทีหนึ่ง “มา ซิลวาน ร้องเพลงให้เจ้านายฟังสด ๆ สักเพลง!”
หุ่นยนต์ตัวน้อยให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี “ได้เลย นายท่าน”
ท่ามกลางเสียงรบกวนทางไฟฟ้าดังซ่า ๆ หุ่นยนต์ตัวน้อยก็เริ่มร้องเพลง ทำนองเพี้ยนหลุดลอยไปไกลสุดขอบฟ้า ผสานกับเสียงสังเคราะห์จนฟังแล้วหูชา
ราชินีผู้สง่างาม หวงฝู่ซี เป็นคนแรกที่กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะพรืดจนมงกุฎบนศีรษะเอียง
หมิ่นอิ่งซินยกมือปิดปากทันที หัวเราะจนดวงตาหยีเป็นเส้นโค้งสองเส้น
เดิมทีลี่ซายังคิดจะรักษามารยาทไว้ แต่พอหุ่นยนต์ร้องประโยคที่สองเพี้ยนกระจาย เธอก็หันหน้าหนี มุมปากกลั้นยิ้มไม่อยู่
ส่วนเซียงเฟิงติ้งหลานกับคนอื่น ๆ ลำบากกว่ามาก
อย่างไรเสียพวกเขาก็อยู่ทีมเดียวกับซิลวาน จะหัวเราะออกมาก็ดูไม่ค่อยมีน้ำใจนัก