แม้ทั้งสองฝ่ายจะด่ากันจนเลือดขึ้นหน้า แต่ก็ยังจำกฎห้ามลงมือในเมืองได้ ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหน ต่างก็ยังยั้งเท้าอยู่ตรงเส้นนั้น อย่างมากก็เปิดศึกกันด้วยวาจา ไม่มีใครก้าวข้ามเส้นจริง ๆ
อวิ๋นเฉินยืนกอดอกอยู่รอบนอก ดูคนมุงอย่างเพลิดเพลิน แต่ดูไปดูมา แตงที่กำลังกินอยู่ก็ “แปะ” หล่นใส่หัวตัวเองเสียอย่างนั้น
“แล้วยังไง? พวกเราเล่นสกปรกแล้วจะทำไม!” ผู้เล่นคนหนึ่งจากดาวเก๋อหลี่น่าเชิดหน้าตะโกนเสียงดัง “นี่เรียกว่ายุทธวิธี! ‘คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง’ ก็ทำแบบนี้เหมือนกัน เธอทำได้ ทำไมพวกเราจะทำไม่ได้? ถ้าไม่พอใจก็แน่จริงไปด่าเธอสิ!”
อวิ๋นเฉินที่ยืนอยู่รอบนอก: “?”
เรื่องนี้มีบทของเธอด้วยเหรอ?
ฝั่งดาวหย่งจิ้นก็รับคำทันที น้ำเสียงยิ่งกราดเกรี้ยวกว่าก่อนหน้า “ใช่! พวกคนเจ้าเล่ห์อย่างพวกแกมีสิทธิ์อะไรมาเทียบกับเธอ? พวกดาวเก๋อหลี่น่าไม่ใช่เกลียดเธอลับหลังที่สุดหรอกหรือ? ทั้งเกลียดทั้งยังเลียนแบบ จะมียางอายบ้างไหม? พวกแกไม่มีสิทธิ์หรอก!”
ความจริงแล้ว ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ผู้เล่นดาวหย่งจิ้นจำนวนมากยอมรับในฝีมือของอวิ๋นเฉินแล้ว
ผู้เล่นดาวหย่งจิ้นขึ้นชื่อไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ว่า “ร่างกายแข็งแรง แต่สมองทึ่ม” แม้ร่างกายจะแข็งแกร่ง แต่เมื่ออยู่ในเกมที่ต้องใช้สมอง พวกเขาก็มักมีชะตาเป็นได้แค่ตัวประกอบคอยรับเคราะห์
เพราะไม่ถนัดวางแผน พวกเขาจึงนับถือผู้แข็งแกร่งจากใจจริง
เมื่อก่อน คนที่พวกเขาบูชาคือยอดฝีมือระดับสูงอย่างนั่วถีซาหยาและซิลวาน แต่ตอนนี้กระแสเห็นได้ชัดว่าเอนเอียงมาทางอวิ๋นเฉินแล้ว