ตี๋ซิวซือขยี้ผมสีทองจนยุ่งเหยิงไปหมด “หรือจะไม่ถอนตัวดี? ไม่สิ ถ้าไม่ถอนตัว เธอคงไม่ยอมแน่ แล้วจะทำยังไงล่ะ คงปล่อยให้ฮวาเจิ้งหาวตายไม่ได้หรอกใช่ไหม?”
แม้จะต้องถอนตัว แต่ก็ต้องหาทางไม่ให้ฮวาเจิ้งหาวถูกกำจัด ใช่ว่าจะไม่มีวิธีอื่น
“คุณยังมีการ์ดชุบชีวิตอยู่อีกใบไม่ใช่เหรอ?” อวิ๋นเฉินถามตี๋ซิวซือ
ตี๋ซิวซือยกมือกุมอกโดยไม่รู้ตัว “ถ้าให้ฮวาเจิ้งหาว ฉันก็ตายสิ”
ตอนนี้เขาเหลือโควตาความพ่ายแพ้อีกแค่ครั้งเดียว แถมยังมีการ์ดชุบชีวิตอีกใบ
การ์ดใบนั้นคือชีวิตที่สองของเขา
อวิ๋นเฉินว่า “ฉันมีการ์ดคัดลอก”
ตี๋ซิวซือว่า “...อ้อ จริงด้วย ลืมไปเลยว่าเธอมีของโกงแบบนี้”
ก่อนหน้านี้อวิ๋นเฉินเคยใช้การ์ดชุบชีวิตหนึ่งใบช่วยหวนเสวี่ยหลิงกับชู่เล่อไว้ เขารู้วิธีนี้ดี ตอนนั้นยังเป็นคนส่งของให้เธอด้วยซ้ำ
“งั้นคุณชายคนนี้จะไปลากฮวาเจิ้งหาวมาเดี๋ยวนี้แหละ”
การ์ดที่คัดลอกมามีเวลาจำกัด หากรอคัดลอกเสร็จแล้วค่อยไปหาฮวาเจิ้งหาว เกรงว่าจะไม่ทันการณ์
ตี๋ซิวซือหยิบการ์ดเคลื่อนย้ายพริบตาออกมา กำลังจะลงมือ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
[เดี๋ยวก่อน]
ตี๋ซิวซือชะงัก
สิ่งแรกที่เขานึกถึงคืออวิ๋นเฉินเป็นคนพูด แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเธอไม่พูดออกมาด้วยปาก แต่กลับใช้ “กระซิบ” ทว่าเขาก็ให้ความร่วมมือ ตอบกลับไปในใจ[อะไร? รออะไร?]
อวิ๋นเฉินมองข้อความตอบกลับอย่างเป็นทางการที่ลอยอยู่กลางอากาศ แววตาค่อย ๆ ลุ่มลึก
[อู๋หม่าบอกว่า ในภาพที่เขามองเห็น พวกคุณตายกันหมด เหลือแค่ฉันที่ยังยืนอยู่]