สายตาของหวนเสวี่ยหลิงกวาดไปมาระหว่างอู๋หม่ากับอวิ๋นเฉิน ก่อนเอ่ยถามว่า “เมื่อกี้พวกคุณพูดถึงอะไรกัน?”
ริมฝีปากของอู๋หม่าขยับ เขากำลังจะพูด แต่ตี๋ซิวซือที่ก่อนหน้านี้ยังตะลุมบอนกับฝูเสี่ยวไกวอยู่ทางโน้นก็พุ่งเข้ามาทันที แล้วคล้องคออู๋หม่าไว้ ลากเขาไปอีกทางอย่างฝืนใจ “โธ่เอ๊ย! อู๋หม่า ไม่ได้เจอกันตั้งนาน! ไป ๆๆ คุยกันส่วนตัวหน่อย ไปคุยรำลึกความหลังกันทางโน้น!”
ฝูเสี่ยวไกวถูกทิ้งไว้ตรงนั้น ปีกยังคงอยู่ในท่าต่อสู้ ดูมึนงงเล็กน้อย
เมื่อลากกันออกห่างจากฝูงชนแล้ว ตี๋ซิวซือจึงปล่อยอู๋หม่า
อู๋หม่าจัดเสื้อผ้าที่ถูกดึงจนยุ่งให้เข้าที่ พลางพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้คิดจะพูดออกไป”
เขารู้ว่าตี๋ซิวซือลากตนออกมา เพราะกลัวว่าเขาจะเปิดเผยบทสรุปเรื่อง “ตายห้า รอดหนึ่ง” ให้หมิ่นอิ่งซินกับคนอื่น ๆ ฟัง
“ฉันจะรู้ได้ยังไงว่านักพรตจอมปลอมอย่างนายจะเผลอหลุดปากขึ้นมาเมื่อไหร่?” ตี๋ซิวซือเกาศีรษะ
เขาแค่ป้องกันไว้ก่อน
ถ้าเป็นเวลาอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่ตอนนี้กำลังจะเข้าเกมแล้ว จะให้หมิ่นอิ่งซิน ลี่ซา และฮวาเจิ้งหาวรู้เรื่องนั้นไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นขวัญกำลังใจของทั้งทีมต้องพังยับเยินแน่