เฉินพานชะงักฝีเท้า เพียงสบตากับเฉินหยุนหยุนแวบหนึ่ง จากนั้นก็เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นราวกับหนีเทพแห่งโรคระบาด แล้วเผ่นหายไปในพริบตา
เฉินหยุนหยุนเผยสีหน้าประหลาดใจ เงยหน้ามองประตูใหญ่โอ่อ่าของตำหนักกวงกงตระกูลเซี่ยอย่างฉงนใจ
“อาสองของเจ้าเป็นคนสุขุมมาโดยตลอด เหตุใดวันนี้จึงลนลานเช่นนี้?”
ทว่าความคิดของเสิ่นหว่านกลับไม่ได้อยู่ที่เฉินพาน นางดึงแขนเสื้อเฉินหยุนหยุน พลางถามย้ำแล้วถามย้ำอีกว่า “ท่านแม่ หากนังแพศยาเสิ่นหนิงรักษาฮูหยินเซี่ยจนหายได้จริง ๆ แล้วได้ผูกสัมพันธ์กับตระกูลเซีย อาศัยอำนาจของตระกูลเซียพลิกสถานการณ์ขึ้นมาได้ จากนั้นยังอาศัยตระกูลเซียเป็นที่พึ่ง ไปพูดจาเหลวไหลในเรือนอู่อาน เช่นนั้นการแต่งงานของข้ากับท่านซื่อเจ้า จะไม่ได้รับผลกระทบหรือเจ้าคะ?”
เสิ่นหว่านยิ่งพูดก็ยิ่งหวาดกลัว ผ้าเช็ดหน้าปักลายที่อยู่ในมือถูกบิดจนเสียรูป “ท่านแม่ พี่หยวนเช่อเป็นคนที่ลูกไขว่คว้ามาได้ยากเย็นกว่าจะกุมไว้ในมือเชียวนะเจ้าคะ”
เฉินหยุนหยุนเห็นดังนั้นจึงจับมือลูกสาวไว้ แล้วตบหลังมือเบา ๆ “เด็กโง่ เจ้าจะลนลานไปทำไม? อาศัยแค่เด็กสาวเถื่อนที่เติบโตมากินทรายอยู่นอกด่านคนนั้น จะมีวิชาแพทย์สูงส่งปานใดกัน? แม่เห็นว่าส่วนใหญ่คงเป็นเพียงนักต้มตุ๋นพเนจรที่หลอกกินหลอกดื่ม ไม่รู้ไปเรียนวิชางู ๆ ปลา ๆ มาจากที่ใด ไม่แน่ว่าอาจเป็นแมวตาบอดที่บังเอิญเจอหนูตาย โชคดีรักษาถูกจุดเข้าเท่านั้น กลอุบายลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องเผยพิรุธ”
“แต่...” เสิ่นหว่านยังคงไม่วางใจ “หากนางร่ำเรียนวิชาแพทย์มา มีอาจารย์สืบทอดวิชาจริง ๆ เล่าเจ้าคะ? เช่นนั้นตระกูลเซียจะไม่ตอบแทนนางอย่างงามหรือ?”